Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011


Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας


Κατά τον τρίτο π.Χ. αιώνα κατασκευάστηκε ένας φάρος προκειμένου να καθοδηγεί τα πλοία με ασφάλεια στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της νύχτας αντανακλούσε τη λάμψη μιας μεγάλης φωτιάς ενώ την ημέρα ύψωνε στον ουρανό μια μεγάλη στήλη καπνού. Αυτός ήταν ο πρώτος φάρος στον κόσμο και παρέμεινε στη θέση του για 1500 χρόνια.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΦΑΡΟΣ
Το οικοδόμημα χτίστηκε πάνω σ’ ένα νησάκι που λεγόταν Φάρος, εμπρός από τη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Την περίφημη αυτή πόλη
έχτισε ο Μέγας Αλέξανδρος, σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Δεινοκράτη, όταν κατέλαβε την Αίγυπτο. Το οικοδόμημα πήρε το όνομα του νησιού.
Χρειάστηκαν μάλλον 20 χρόνια ώσπου να χτιστεί και ολοκληρώθηκε γύρω στο 280 π.Χ. επί βασιλείας του Πτολεμαίου του Β’. Το κτίριο του φάρου ήταν έργο του αρχιτέκτονα Σωστράτη.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΡΓΟΙ
Το φάρο τον αποτελούσαν τρεις μαρμάρινοι πύργοι, χτισμένοι επάνω σε ένα θεμέλιο από πέτρινους ογκόλιθους. Ο πρώτος πύργος ήταν τετράπλευρος και περιείχε διαμερίσματα για τους εργάτες και τους στρατιώτες. Από επάνω υπήρχε ένας δεύτερος οκταγωνικός με σπειροειδές κεκλιμένο επίπεδο που οδηγούσε στον τελευταίο πύργο.


ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΩΣ
Ο τελευταίος Πύργος είχε σχήμα κυλίνδρου και στο εσωτερικό του έκαιγε η φωτιά που οδηγούσε τα πλοία με ασφάλεια στο λιμάνι. Από επάνω του υπήρχε το άγαλμα του Διός Σωτήρος. Το συνολικό ύψος του φάρου ήταν 117 μέτρα.

ΤΟ ΣΤΙΛΠΝΟ ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ
Για τη συντήρηση της φωτιάς χρειάζονταν τεράστιες ποσότητες καυσίμων. Την τροφοδοτούσαν με ξύλα, που μετέφεραν χάρη στο σπειροειδές κεκλιμένο επίπεδο άλογα και μουλάρια. Πίσω από τη φωτιά υπήρχαν φύλλα ορείχαλκου που αντανακλούσαν τη λάμψη προς τη θάλασσα. Τα πλοία μπορούσαν να τη διακρίνουν από 50 χιλιόμετρα μακριά. Κατά το δωδέκατο αιώνα το λιμάνι της Αλεξάνδρειας γέμισε από λάσπη και τα πλοία έπαψαν να το χρησιμοποιούν. Ο φάρος έπεσε σε αχρηστία. Ενδεχομένως τα φύλλα του ορειχάλκινου κάτοπτρου αποσπάστηκαν κι έγιναν νομίσματα. Κατά το δέκατο τέταρτο αιώνα ένας σεισμός κατάστρεψε το φάρο. Μερικά χρόνια αργότερα οι Μουσουλμάνοι χρησιμοποίησαν τα υλικά του για την κατασκευή ενός οχυρού. Το οχυρό αυτό ανακατασκευάστηκε και παραμένει ακόμη στη θέση του πρώτου φάρου στον κόσμο.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Γιέρζυ Γκροτόφσκι (Jerzy Grotowski)

Ο Γιέρζυ Γκροτόφσκι (Jerzy Grotowski, 11 Αυγούστου 193314 Ιανουαρίου 1999) ήταν Πολωνόςθεατρικός σκηνοθέτης. Θεωρείται καινοτόμος και "πατέρας" του σύγχρονου θεάτρου. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Προς το Φτωχό Θέατρο και σημαντική προσωπικότητα στην ανάπτυξη του πολιτικού θεάτρου. Υπήρξε ο δημιουργός της θεατρικής εταιρείας Laboratorium (1965), οπαδός του Ρώσου σκηνοθέτηΣτανισλάφσκι.

Βιογραφία


Γεννήθηκε στο Rzeszów της Πολωνίας και έζησε μέχρι την ηλικία των έξι ετών στην πόλη Przemyśl. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η οικογένεια του διασπάστηκε καθώς η μητέρα του εγκαταστάθηκε μαζί του στο χωριό Nienadówka, ενώ ο πατέρας του υπηρέτησε ως αξιωματικός στον πολωνικό στρατό.

Το 1955 αποφοίτησε από την Ανωτάτη Θεατρική Σχολή της Κρακοβίας και στη συνέχεια σπούδασε σκηοθεσία στη Μόσχα στο Lunacharsky Institute of Theatre Arts. Κατά την παραμονή του στην πόλη της Μόσχας, μέχρι το 1956, ήρθε σε επαφή με νέες και καινοτόμες τάσεις στο χώρο του θεάτρου. Την περίοδο 1956-1960, ο Γκροτόφσκι συνέχισε τις σπουδές του στην Κρακοβία ενώ ανέλαβε καθήκοντα σκηνοθέτη στο τοπικό θεάτρο της πόλης Opole.

Το 1965 εγκαταστάθηκε στο Wrocław, όπου δημιούργησε την θεατρική εταιρεία Laboratorium, η οποία υπήρξε ιδιαίτερα καινοτόμα κάτω από την καθοδήγηση του Γκροτόφσκι.

Οι ιδέες του για το θέατρο


Ο Γκροτόφσκι προσπαθεί να προσδιορίσει τι διακρίνει το θέατρο• δεν το εξετάζει σαν σύνθεση από άλλους δημιουργικούς κλάδους. Γι' αυτό το σύνθετο θέατρο είναι το σύγχρονο πλούσιο θέατρο – πλούσιο ψεγαδιών, εκλεκτικό, που στηρίζεται σε καλλιτεχνική κλεπτομανία, δημιουργώντας νοθογενείς παραστάσεις. Σε αυτό αντίσταται το λεγόμενο φτωχό θέατρο – όλα που είναι περιττά πρέπει να εξαλειφθεί – μακιγιάζ, αυτόνομη περιβολή, σκηνογραφία, ηχητικές και φωτιστικές εντυπώσεις, σκηνικά, συγκεκριμένο χώρο για την παράσταση. Ο ηθοποιός μπορεί να παίζει ανάμεσα τους θεατές, να έρχεται σε άμεση επαφή μ’αυτούς και έτσι να τους δίνει ένα παθητικό ρόλο. Η εξάλειψη της διχοτόμηση σκηνή – ακροατήριο δημιουργεί κατάσταση εργαστηρίου, κατάλληλο χώρο για εξέταση. Όταν ο θεατής είναι τοποθετημένος σε φωτισμένο χώρο, δηλαδή δεν είναι αόρατος πια, επίσης λαμβάνει μέρος στη παράσταση. Αφαιρούνται όλα τα αντικείμενα που παρουσιάζουν κάτι ανεξάρτητα από τις δράσεις του ηθοποιού. Ο ηθοποιός δίνει σημασία στα πράγματα – μπορεί να μετατρέψει το πάτωμα στη θάλασσα, το τραπέζι – σε αγία τράπεζα ή σε εξομολογητήριο, κομμάτι σίδερο – σε ζωντανό συνομιλητή.

Ο Γκροτόσφκι αναπόφευκτα είναι επηρεασμένος από την φιλοσοφία (Artaub, Nietzsche, Durkheim, Jung, Thomas Mann). Γι' αυτόν η αιτία, ο σκοπός του θεάτρου είναι να διασχιστούν τα σύνορα, να πεταχτούν οι περιορισμοί, να γεμιστεί το κενό. Ό,τι είναι σκοτεινό στο άνθρωπο να γίνει διαφανές. Να καταστρεφτούν οι στερεοτυπίες που αμβλύνουν την αντίληψη. Χρησιμοποιεί κάποιες αρχαϊκές καταστάσεις στο βασίλειο της θρησκείας και της παράδοσης για να επεξεργαστεί ό’τι θεωρείται ταμπού – σύγκρουση με τις ρίζες, διαλεκτική μεταξύ κοροϊδίας και αποθέωσης• θρησκεία εκφρασμένη μέσα βλαστήμια, αγάπη μιλώντας μέσα μίσος. O Grotowski συγκεντρώνεται επίσης στη ιστορία του θεάτρου, ψυχολογία και πολιτιστική ανθρωπολογία και απασχολείται με το μύθο, με την παρωδία ή το εξαγιασμό του οποίου φθάνεται σε κάθαρση. Προς το παρόν, όταν η πίστη είναι υπόθεση διανοητικής πεποίθησης, καταφεύγεται σε αντιμετώπιση παρά ταύτιση με το μύθο. Στο μύθο μπορεί να ανακαλυφτεί η σχετικότητα των ριζών με τη σύγχρονη ζωή. Εκτός απ’αυτό, παρά την έλλειψη «κοινού ουρανού» της πίστης η αίσθηση του ανθρώπινου οργανισμού παραμένει και μέσα ακραίας επιρροής πάνω σ’αυτή, αποκάλυψη, βγάλσιμο των μασκών – επιτυγχάνεται επιστροφή στη μυθολογική κατάσταση, στη κοινή ανθρώπινη αλήθεια.

O Γκροτόφσκι επιμένει ότι ο θεσμός της εκκλησίας και της πολιτείας ωχριεί μπροστά σ’αυτό του θεάτρου, η γλώσσα του οποίου υπονοεί θεατρικό μεσσιανισμό. Συγκρίνει το θέατρο με την θεία λειτουργία, με συμπόσιο επίσης, με το θέαμα των μονομάχων στη αρχαία Ρώμη, με τους οργανικούς αυτοσχεδιασμούς του Commedia del l’Arte, από τις παραστάσεις των Σαίξπηρ και Vaudeville έως το σύγχρονο αγώνα ποδοσφαίρου για το παγκόσμιο κύπελλο. Το θέατρο του Γκροτόφσκι όμως δεν προσδιορίζεται από την διασκέδαση – κάνει αυστηρή διάκριση μεταξύ θεάματος και παράστασης – σκοπεύει να δείξει κάτι στενό προσωπικό και ταυτόχρονα αρχετυπικό και αιώνιο, παγκόσμιο, σε βαθύ ψυχολογικό επίπεδο. Το συγκρίνει με το να ενσωματώσεις σε ένα μυστικό τους θεατές που το ξέρουν στο βάθος τους αλλά το έχουν ξεχάσει στη πορεία της καθημερινής ζωής. Κατά τον Γκροτόφσκι το θέατρο παρουσιάζει αγορά που δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να αλληλεπιδρούν με ιδιαίτερο, παράξενο τρόπο. Πραγματοποιείται εξέταση της προσωπικής και της ιστορικής συναίσθησης. Η δουλειά του παρουσιάζει μεγάλη πρόκληση και για αυτό αναγκάζεται κατά το 1982 να μετακινηθεί στις ΗΠΑ. Το δικό του Πολωνέζικο θεατρικό εργαστήριο Laboratorium είναι πιο εκφραστικό και προκλητικό σε αυτό που μένει ανέκφραστο ή πιο ακριβώς σε αυτό που εκφράζεται μη προφορικά. Δυστυχώς, η δραστηριότητα αυτού του εργαστηρίου, όπως κάθε εργαστηρίου, εκτελείται σε περιορισμένο και ασφαλές χώρο από αμερόληπτα πρόσωπα, η πολιτιστική δράση και πρόβες των οποίων ονειρεύουν για καινούρια κοινωνική τάξη ή φυγή σε μια αρχαία τέτοια και απ’την άποψη αυτή η όλη επιχείρηση στο χαρακτήρα της είναι ρομαντικό και ουτοπικό.

Το έργο του Γκροτόφσκι ποτέ δεν θεωρείται τελειωμένο. Η δοκιμή συνεχίζει και μετά την έναρξη της παράστασης που υφίσταται αλλαγές και φάσεις στη συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ των ηθοποιών, του σκηνοθέτη και του κοινού. Έτσι το έργο υποστηρίζεται ζωντανό και άμεσο.

Όσον αφορά την εκπαίδευση του ηθοποιού – ο Γκροτόφσκι δεν είναι απλά εκπαιδευτής με διδακτική λειτουργία και μέθοδο για συγκέντρωση επιδεξιοτήτων – όπως την ονομάζεται «ένα σωρό κόλπα». Ο Γκροτόφσκι είναι έμπιστος σύμβουλος. Η σχέση μεταξύ του σκηνοθέτη και του ηθοποιού είναι στενή και παραγωγική. Ο σκηνοθέτης δεν δίνει οδηγίες παρά ανοίγει την συναίσθηση του στον ηθοποιό και έτσι και οι δύο γεννιούνται για δεύτερη φορά. Γίνεται λόγος για ωρίμανση του ηθοποιού που εκφράζεται στη διάθεσή του προς πειράματα μέσα απόλυτου πνευματικού ξεντύματος, απογύμνωσης του εσωτερικού προσωπικού χώρου χωρίς ίχνος εγωισμού. Η εκπαίδευση δεν είναι υπόθεση διδασκαλίας• ο Γκροτόφσκι προσπαθεί να εξαλείψει την αντίσταση του οργανισμού στη ψυχολογική διαδικασία. Το αποτέλεσμα είναι απελευθέρωση απ’το ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ της εσωτερικής παρόρμησης και της εξωτερικής απόδοσης. Η μέθοδος via negativa δεν είναι μάζεμα επιδεξιοτήτων παρά κατάργηση κωλυμάτων και προσωπικών εμποδίων• ενίσχυση του δυναμικού του ηθοποιού μέσα φυσικών , εύπλαστων και φωνητικών ασκήσεων που είναι απαραίτητες για να καλλιεργηθεί ό’τι ήταν αφυπνισμένο στο ηθοποιό. Σ’αυτή τη περίπτωση η πνευματική κατάσταση σε σχέση με το ρόλο δεν είναι «θέλω να το κάνω» αλλά «σταματάω να αντιστέκομαι να μην το κάνω». Οι ασκήσεις είναι απαραίτητες γιατί η φυσική συμπεριφορά αμβλύνει την αλήθεια• επομένως πρέπει να δημιουργηθεί ένα τεχνητό σύστημα για να ενισχυθεί το πνευματικό. Ο Γκροτόφσκι συντάσσει το ρόλο ως σύστημα από σημάδια που επιδεικνύουν ό’τι είναι πίσω μία μάσκα και κρύβεται απ΄το τυχαίο βλέμμα: η διαλεκτική της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το σημάδι, το σύμβολο, και όχι η καθημερινή χειρονομία, είναι η δημιουργική ομάδα έκφρασης. Στα σημάδια δεν φθάνεται μέσα της ψεύτικης δημιουργίας τους, παρά εξάλειψη των στοιχειών της καθημερινής συμπεριφοράς που δυσκολεύουν την καθαρή παρόρμηση. Ακόμα και το όμορφο αποφεύγεται αν δεν συνεισφέρει στην αλήθεια.

Με τις δικές τους μεθόδους εκπαίδευσης ο Γκροτόφσκι φέρνει το Σύστημα του Stanislavski σε νέες διαστάσεις. Θεωρεί ότι ο Stanislavski τοποθετεί μεθοδικές ερωτήσεις κλειδιά και ο ίδιος ο Γκροτόφσκι φτάνει σε νέες λύσεις. Ο Konstantin Stanislavski (15.01.1863 – 07.08.1938) δημιουργεί μια περίπλοκη μέθοδο για ρεαλιστικούς χαρακτήρες, στιγμή κλειδί στην οποία είναι το μαγικό «εάν» («τι θα ήταν εάν ήμουν στη θέση του ήρωα μου»). Το σύστημα είναι ταυτόχρονα προσδιορισμένο με ακρίβεια και αφηρημένο προς την εφαρμογή του, ανοιχτό για ερμηνείες, όπως δείχνει το ακόλουθο παράδειγμα: μια επιμελή φοιτήτρια πάει στον Stanislavski και τον ρωτάει τι να κάνει με τις σημειώσεις που έχει γράψει. Την απαντάει «Κάψε τις όλες!». Αργότερα προσθέτει ότι οι ηθοποιοί δεν πρέπει να είναι δουλοπρεπείς σ’αυτόν, πρέπει να εφεύρουν δικό τους σύστημα που να είναι αποτελεσματικό γι’αυτούς• για ένα όμως παρακαλεί – να συνεχίσουν να καταστρέφουν παραδόσεις. Οι ίδιες οι ασκήσεις είναι πολύ φυσικά εξαντλητικές και κουραστικές (ο Grotowski συμπεριλαμβάνει και γιόγκα). Η ιδέα είναι ότι ο ηθοποιός έχει έλεγχο μόνο πάνω στο σώμα του αλλά οι συγκινήσεις μπορούν να απομνημονευτούν και να επαναφερθούν μέσα της λεγόμενης μνήμης των συγκινήσεων μετά από πολλές πρόβες, δοκιμές, επαναλήψεις, ασκήσεις και δεξιοτεχνία στις τεχνικές εξετάζεις. Δυστυχώς, η πληρότητα αυτής της απόδοσης των συγκινήσεων κατορθώνεται με μεγαλύτερη δύναμη κατά τη διάρκεια της πρόβας παρά της παράστασης στη οποία παίρνεται υπ’όψη όχι μόνο την συγκινητική αλλά και την αισθητική πλευρά.

Ο Grotowski δημιουργεί και δέκα αρχές για εσωτερική χρήση στο Laboratorium. Σ’αυτές γίνεται λόγος για την ολότητα στη αντίδραση της φύσης και του μυαλού, για το βγάλσιμο των καθημερινών μασκών. Ο ηθοποιός είναι δημιουργός και δημιούργημα• πρέπει να μην επεξηγήσει παρά να πραγματοποιήσει την ενέργεια της ψυχής του μέσω του οργανισμού του. Μελάται για το σεβασμό προς την ελευθερία των ηθοποιών συναδέλφων και συγκράτηση από σχολιάσματα και κρίσεις στη διάρκεια της πρόβας. Κατά της συζητήσεις οι προτάσεις πρέπει να επιδείχνονται και να μην εξηγούνται. Υπογραμμίζεται ότι οι ηθοποιοί πρέπει να μην δελεάζονται από δίψα για δόξα γιατί τέτοιος ηθοποιός χάνει τα δικά του πνευματικά κίνητρα και την λάμψη του στη σκηνή. Εξαιρετικά σπουδαίο είναι η φροντίδα για την υγεία γιατί όσον η ομάδα εξαρτάται απ΄τον άτομο, η υγεία δεν είναι πια προσωπικό πρόβλημα. Η πειθαρχία, η προετοιμασία και επιμελή δουλειά απαιτούνται για την πραγματοποίηση και καλλιτεχνικής διαδικασίας.

Στο εργαστήριο ο ηθοποιός συχνά δουλεύει με σύντροφο και με χείμαρρο από παρορμήσεις στο σώμα του αντιδράσει σε συνεχής σειρά φυσικών επιδράσεων ποικίλλοντας από εκδήλωση επίθεσης ως πιο λεπτά επίπεδα αντίδρασης. Ο σκοπός είναι να ενισχύεται η κριτική προσοχή του ηθοποιού, η τάση του προς αυτοπαρατήρηση, η ικανότητά του ευλύγιστων και ενστικτωδών αντιδράσεων. Σ’αυτή τη διαδικασία η ενεργητική φαντασία γενεί πολλές αναμνήσεις και όπως αναφέρει ο Jung ο ηθοποιός πρέπει να προσέχει να μη πέσει στην παγίδα των δικών του συμπλεγμάτων, ένας λαβύρινθος από νευρώσεις και φόβους ή να κολλήσει σε φαντασμαγορία. Βασική στιγμή είναι ο μετασχηματισμός των προϊόντων της ενεργητικής φαντασίας σε συμβολική πράξη, αυτός ο μετασχηματισμός πραγματοποιείται σκοπίμως. Αυτά τα σύμβολα εκφράζονται μέσω κινήσεων και χειρονομιών ακόμα και χωρίς λεξούλα. Η συμβολική έκφραση είναι πιο πλούσια από την επεξηγηματική ή την μιμητική.

Οι ηθοποιοί είναι κομιστές της ουσιώδους εμπορίας και όχι μόνο την μεταφράσουν αλλά επίσης την παραδώσουν στους άλλους και οι μύθοι κατά παράδοση έχουν αναπτύξει σαν μια έκφραση των περίπλοκων αληθειών της περιπέτειας να είσαι ζωντανός. Επομένως, τέτοια έκφραση χρειάζεται ηθοποιούς ικανούς να μετατρέψουν την ουσιώδης εμπειρίας σε έργα τέχνης – παραστάσεις που θα προκαλέσουν βιώματα στο μάρτυρα και θα τον φέρουν στο χώρο του μυστικού, σε αυτό που μπορεί να γνωριστεί αλλά όχι και να εκφραστεί.


http://www.theatroedu.gr/main/images/stories/files/Magazine/EandT_e-mag_Dec2003_GR_03.pdf


Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

[ανοικτή ξενάγηση] [αναζήτηση και περισυλλογή ήχων]


Δευτέρα 14 Νοεμβρίου στις 6.45 μ.μ.

- Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών -
Σίνα 31

LE CORBUSIER, H ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

στα πλαίσια του σεμιναρίου City travellers
θα πραγματοποιηθεί ανοικτή ξενάγηση στην έκθεση που παρουσιάζεται στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών με τίτλο:
LE CORBUSIER, H ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ. Η ξενάγηση θα γίνει από τον Παναγιώτη Σ.Παπαδόπουλο και θα επικεντρωθεί στη σχέση του Le Corbusier με τον απόηχο της ρομαντικής "μεγάλης περιοδείας"(The grand tour) που αποτέλεσε ένα ταξίδι μύησης για τον καλλιτέχνη στους τόπους της κλασικής αρχαιότητας για τρείς αιώνες.
η ξενάγηση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου στις 6.45 μ.μ. στο χώρο της έκθεσης(Σίνα 31)
υλικό για την κατανόηση της έκθεσης, θα δωθεί την ώρα της ξενάγησης στον εκθεσιακό χώρο.


Αμέσως μετά, θα περιπλανηθούμε στην πόλη, στην αναζήτηση και περισυλλογή ήχων.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Επόμενη συνάντηση, μάθημα σχεδίου,

Πέμπτη, 10 Νοέμβρη , στις 7.00 - 11.00μμ στο γνωστό μέρος.

Δευτέρα 14 Νοέμβρη, στις 7.00 μμ Γαλλικό Ινστιτούτο,

στις 9.00μμ περιπλάνηση στους δρόμους, συλλέγοντας ήχους.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ

Αυτή τη Δευτέρα 14.11 στις 7.00 μμ

έχει προγραμματισθεί, το θεωρητικό μάθημα, να γίνει στο Γαλλικό Ινστιτούτο, συζητώντας και παρακολουθώντας στην έκθεση Εκατό χρόνια από το ταξίδι της Ανατολής του Le Corbusier

«Μάτια που βλέπουν ... την Ακρόπολη»

Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, 20 Οκτωβρίου - 30 Δεκεμβρίου 2011

Οι συμμετέχοντες και πιθανοί ενδιαφερόμενοι θα συναντηθούμε στον προαύλιο χώρο του Γαλλικού ινστιτούτου.

Δ ιεύθυνση:
Σίνα 31
ΚΟΛΩΝΑΚΙ, ΑΘΗΝΑ

Σας προσκαλούμε να μας γνωρίσετε εν δράσει, και να συμμετάσχετε στο ερευνητικό αυτό εγχείρημα.

Αν θέλετε να παρακολουθείται τις δράσεις μας και τις κινήσεις μας κάντε like στο facebook :

http://www.facebook.com/pages/City-Travellers/197638100270480

και παρακολουθείται το blog μας στη διεύθυνση:

http://artcoursescitytravellers.blogspot.com/

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. Tο όνομά του ήταν ακόμα Charles-Edouard Jeanneret όταν ο 24χρονος Λε Κορμπιζιέ αποφάσισε να οργανώσει ένα μεγάλο ταξίδι μαθητείας στην Ιταλία και στα Βαλκάνια που ο ίδιος ονόμασε «Ταξίδι της Ανατολής». Ταξιδεύοντας με τρένο, άλογο, πλοίο και πολλές φορές ακόμα και με τα πόδια, μπόρεσε κατά τη διάρκεια του 1911 να δει με τα μάτια του τα σημαντικά μνημεία της ιστορίας, από την Αγία Σοφία και τα τζαμιά στην Πόλη μέχρι το Αγιο Ορος, την Ακρόπολη, τους Δελφούς, την Πομπηία, τη Ρώμη. Ηταν αυτά πολύ σημαντικά χρόνια για τον νεαρό τότε αρχιτέκτονα, ο οποίος είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Βιέννη και είχε περάσει μερικούς μήνες στο Βερολίνο δουλεύοντας για τον γνωστό Γερμανό αρχιτέκτονα Peter Behrens.

«Το Ταξίδι της Ανατολής» σημάδεψε τον Λε Κορμπιζιέ και μας έδωσε μια σειρά από καταπληκτικά σχέδια (ξεχωριστή η σειρά του Παρθενώνα), 11 εκ των οποίων εκτίθενται από χθες στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών με τίτλο «Η γλώσσα της πέτρας».

Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από εκείνο το μεγάλο νεανικό ταξίδι και το Ιδρυμα Le Corbusier διοργανώνει τρεις επιστημονικές συναντήσεις στην Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και τη Νάπολη, τους τρεις σημαντικότερους σταθμούς του ταξιδιού του.

Μέσα από τις συναντήσεις αυτές θα αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι πόλεις, τα τοπία και οι πολιτισμοί ενίσχυσαν την παιδεία του, συνέβαλαν στην απόφασή του να γίνει αρχιτέκτονας και εμπλούτισαν τη φαντασία του.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Basics

Το πρώτο μάθημα έγινε την Δευτέρα 31 10 11 στον χώρο του Booze cooperativa market, στη
στοά, στο υπόγειο below.


ΟΙ σημειώσεις και περιλήψεις των μαθημάτων θα αναρτούνται σε ειδική σελίδα για το κάθε ένα, στο blog
http://artcoursescitytravellers.blogspot.com/

Η α΄ εμμονή - θέμα του εργαστηρίου που τρέχει είναι:

Που βρίσκεται το μυστικό;
Τι κάνει το φως;

Απαντήστε με λέξεις και σχήματα

Σημειώσεις και πρόχειρα σκίτσα αυτόματης γραφής από τους συμμετέχοντες κατά την διάρκεια
ανάγνωσης κειμένου που θα αναρτηθεί στη σχετική σελίδα του Blog.
Συζήτηση, αναζήτηση σημασιών και παιχνίδι, που εκλιπαρεί την ησυχία που έχει
ανάγκη η αφηρημένη προσήλωση που απαιτεί το σχέδιο.


Στο επόμενο μάθημα που θα γίνει την Κυριακή 6 ΝΟΕΜ 11 στο ίδιο πάντα μέρος,
ΩΡΑ 5.00μμ – 9.00μμ,


θα συζητηθούν
οι φωτογραφίες που είχαμε ζητήσει (2 φωτογραφίες: 1) κάτι που σας εξιτάρει
προσωπικά και 2) κάτι που σας απωθεί ή ακόμα και θεωρείται αποτρόπαιο) και
αφορούν την τοπιότητα του καθένα μας, μέσα στην βαλίτσα,
ένα αντικείμενο που έχει κάποια σημασία για τον καθένα προσωπικά κρυμμένο μέσα σε
ένα καλτσόν ώστε να αναιρείται η αίσθηση που προσδίδει η υφή σ΄ αυτό και επίσης
κρυμμένο μέσα σε ένα σακούλι.
Χαρτιά διάφορα.. ότι χαρτιά θέλετε, όμως να είναι και σε διάφορα μεγέθη μολύβια
χρώματα και ότι σας ευχαριστεί για να μουτζουρώνεται τα χαρτιά σας.


Επίσης θα ήθελα να κάνετε like στο :
http://www.facebook.com/pages/City-Travellers/197638100270480
ώστε να κάνουμε group και να μοιραζόμαστε με εύκολο τρόπο όλοι, όποιο
υλικό μας ενδιαφέρει να προωθούμε προς την ομάδα.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

To city travellers στο πλαίσιο της νέας έρευνας και δράσης που πραγματοποιεί με γενικό τίτλο 'Περιήγηση' διοργανώνει σε πρώτο στάδιο ένα φωτογραφικό δρώμενο με θέμα «Τι σας ευχαριστεί ή σας ενοχλεί περισσότερο όταν κινείστε καθημερινά στο δημόσιο χώρο της πόλης σας».

Στόχος της δράσης είναι μια πρώτη συλλογή εικόνων που να αναδεικνύουν μερικά τουλάχιστον από τα καθημερινά ζητήματα ψυχολογικής χρήσης του δημόσιου χώρου στις σύγχρονες πόλεις, στις σύγχρονες συνθήκες ζωής με έμφαση στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Αθήνα και κυρίως τους προσωπικούς φόβους που προβάλλει ο καθένας μας στο δημόσιο χώρο. Με τι τρόπο τους αναδεικνύει καταλαγιάζει ή καταστέλλει.
Μπορείτα να στείλετε μέχρι 5 φωτογραφίες μέσω e-mail (συνολικό μέγιστο μέγεθος 1 Μb) σε μορφή jpeg και μέγεθος 13x18 σε 300 dpi καθώς και:

1. ένα επεξηγηματικό σχόλιο για την κάθε φωτογραφία - γιατί το θέμα της κάθε φωτογραφίας αποτελεί στοιχείο θετικό ή αρνητικό για τον κάθε «φωτογράφο» σε σχέση με το Δημόσιο Χώρο.

2. πού και πότε τραβήχτηκε η κάθε φωτογραφία

3. το όνομά του «φωτογράφου»

4. τρόπο επικοινωνίας (κατά προτίμηση e-mail)

5. μια διαβεβαίωση για το ότι τα πνευματικά δικαιώματα των φωτογραφιών ανήκουν στον αποστολέα

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση janthegalanou@hotmail.com 'για το city travellers'
Το city travellers διατηρεί το δικαίωμα χρήσης και αναδημοσίευσης του υλικού στο πλαίσιο της συνολικής δράσης (εκθέσεις, κατάλογοι, workshops).

To city travellers είναι μια ελεύθερη ερευνητική ομάδα που συστάθηκε τον Απρίλιο του 2011 από τους εικαστικούς, Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνη Λακίδη και τον Θεωρητικό Παναγιώτη Παπαδόπουλο, με συνεργασία και παραχώρηση χώρου στο Booze Cooperativa, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα. Στόχος να δράσει ως τόπος καλλιτεχνικής έρευνας για δημιουργούς.