Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

προσκεκλημένος: Γιώργος Τζιρτζιλάκης / ΠΕΜΠΤΗ 10/12/2015 και ώρα 6.00 – 8.00 μ.μ


Πέμπτη 10/12/2015 και ώρα 6.00 – 8.00 μ.μ. μπορείτε να μας ακούσετε

με άκρως ερευνητική διάθεση

live στο http://www.beton7artradio.gr/index.php/en/beton7artradio-chat?tmpl=popup




Photo: Τάσος Βρεττός

2η εκπομπή για αυτή την σαιζόν

Γιώργος Τζιρτζιλάκης

Η συζήτηση με αφορμή

το νέο του βιβλίο από τις εκδόσεις Καστανιώτη:

«Υπονεωτερικότητα και εργασία του πένθους. Η επήρεια της κρίσης στην σύγχρονη ελληνική κουλτούρα».



Μην την χάσετε...
Γιάννης Παρασκευόπουλος, Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνης Λακίδης,

στην μουσική Λουκάς Δημητρέλλος.


Αρχεία προηγούμενων εκπομπών:
http://www.beton7artradio.gr/index.php/en/producers/item/62-city-travellers





Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Ο μύθος της εξειδίκευσης

του Ρικάρντο Χάουσμαν στο project syndicate.
(παρουσιάσθηκε στα Ελληνικά στο Προοδευτική Πολιτική).





Μερικές ιδέες μοιάζουν εμπνευσμένες. 'Αλλες μοιάζουν τόσο προφανείς, που δύσκολα τολμάς να τις αμφισβητήσεις. Η ισχύς τους έγκειται στο ότι έχουν πολλές μη προφανείς επιπτώσεις.
Αναπλαισιώνουν τον τρόπο σκέψης μας, την κοσμοθεωρία και τον τρόπο που αποφασίζουμε να δρούμε στα πράγματα.

Μια τέτοια ιδέα είναι πως οι πόλεις, οι περιοχές και οι χώρες θα πρέπει να εξειδικεύονται. Μιας που δεν είναι δυνατό να τα καταφέρνουν καλά όλα, χρειάζεται να συγκεντρωθούν σε αυτά στα οποία είναι καλύτεροι -ήτοι στα «συγκριτικά πλεονεκτήματά» τους. Μερικά πράγματα, που τα κάνουν πολύ καλά, μπορούν να τα ανταλλάσσουν με πράγματα που τα κάνουν καλά αλλού, και να αξιοποιούν τα κέρδη από τη συναλλαγή αυτή.

Αλλά ακόμα και ιδέες που μοιάζουν αυτονόητες ή εμπνευσμένες, μπορεί να είναι λανθασμένες ή επικίνδυνες. Όπως συμβαίνει συχνά, μπελάδες δεν σου προκαλούν αυτά που δεν ξέρεις, αλλά αυτά που νομίζεις -λανθασμένα- πως τα ξέρεις. Και η ιδέα πως οι πόλεις και οι χώρες πρέπει να εξειδικεύονται, και πως άρα θα πρέπει να εξειδικεύονται, είναι μια πολύ λανθασμένη και επικίνδυνη ιδέα.
Eν όψει , έργο του Tosa Mitsuoki

Όταν μια ιδέα είναι ταυτόχρονα εμπνευσμένη και λάθος, αυτό συχνά συμβαίνει διότι είναι σωστή ως προς κάποιες πλευρές της, και όχι στις πλευρές που είναι οι σημαντικές στην εφαρμογή της.
Ναι,ο κόσμος εξειδικεύεται και πρέπει να εξειδικεύεται. Όλοι επωφελούνται αν είμαστε καλοί σε διάφορα πράγματα και ανταλλάσσουμε την τεχνογνωσία μας με άλλους. Σπάνια π.χ. ένας οδοντίατρος είναι ταυτόχρονα και δικηγόρος.

Αλλά η εξειδίκευση στο ατομικό επίπεδο οδηγεί σε ποικιλομορφία σε ένα ανώτερο επίπεδο.Ακριβώς επειδή τα άτομα και οι επιχειρήσεις εξειδικεύονται, οι πόλεις και τα κράτη οφείλουν να είναι ποικιλόμορφα.

Σκεφτείτε ένα αγροτικό ιατρείο κι ένα μεγάλο νοσοκομείο. Στο πρώτο πιθανότατα υπηρετεί ένας παθολόγος, που μπορεί να παράσχει μικρό εύρος υπηρεσιών. Στο δεύτερο, έχουμε εξειδικευμένους ιατρούς σε διάφορους τομείς (ογκολογία, καρδιολογία, νευρολογία κ.λπ) που επιτρέπουν στο νοσοκομείο τους να παράσχει μεγάλο εύρος παροχών υγείας. Η εξειδίκευση των ιατρών οδηγεί σε διαφοροποίηση των νοσοκομειακών υπηρεσιών.

Η εξειδίκευση των ατόμων οδηγεί σε διαφοροποίηση στο επίπεδο της πόλης. Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι πιο διαφοροποιημένες από τις μικρότερες πόλεις. Μεταξύ πόλεων με ανάλογο πληθυσμό (π.χ. το Σαλβαδόρ και η Κουριτίμπα στη Βραζιλία ή η Γκουανταλαχάρα και το Μοντερέι στο Μεξικό) οι πιο διαφοροποιημένες πόλεις είναι πλουσιότερες από τις λιγότερο διαφοροποιημένες πόλεις. Τείνουν να αναπτύσσονται ταχύτερα, και να διαφοροποιούνται κι άλλο, όχι μόνο διότι διαθέτουν μια μεγαλύτερη εσωτερική αγορά, αλλά και διότι έχουν μεγαλύτερη ποικιλία σε όσα μπορούν να πουλήσουν σε άλλες πόλεις ή κράτη.

Ό,τι είναι αληθές στο επίπεδο των πόλεων, είναι ακόμα πιο οφθαλμοφανές στο επίπεδο των κρατών και των χωρών: η Ολλανδία, η Χιλή και το Καμερούν έχουν ανάλογο πληθυσμό, αλλά η Ολλανδία είναι δύο φορές πλουσιότερη από τη Χιλή που είναι δέκα φορές πλουσιότερη από το Καμερούν. Αν κοιτάξουμε τις εξαγωγές τους, θα διαπιστώσουμε πως η Ολλανδία είναι τρεις φορές πιο διαφοροποιημένη από τη Χιλή που είναι τρεις φορές πιο διαφοροποιημένη από το Καμερούν.

Όπως οι συνεργάτες μου και εγώ πρόσφατα επιχειρηματολογήσαμε, αυτό μπορούμε να το κατανοήσουμε αν δούμε τις επιχειρήσεις ως κομμάτια τεχνογνωσίας, όπως ακριβώς τα γράμματα, που σχηματίζουν λέξεις. Όσο περισσότερα γράμματα έχουμε, τόσο περισσότερες και μακρύτερες λέξεις μπορούμε να φτιάξουμε. Όσο περισσότερη τεχνογνωσία είναι διαθέσιμη, τόσο περισσότερες επιχειρήσεις στηρίζονται και τόσο πιο περίπλοκες μπορούν να γίνουν αυτές.

Οι πόλεις είναι μέρη όπου συνυπάρχουν άνθρωποι που έχουν εξειδικευθεί σε διάφορους κλάδους επιτρέποντας τις επιχειρήσεις να συνδυάζουν τις τεχνογνωσίες τους. Τα πλούσια κράτη χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη διαφοροποίηση στις ικανότητες και υποστηρίζουν μεγαλύτερη ποικιλία επιχειρήσεων με μεγαλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης σε ειδικότητες διαφόρων ειδών.

Στη διαδικασία της ανάπτυξης, οι πόλεις, οι περιφέρειες και τα κράτη δεν εξειδικεύονται· διαφοροποιούνται. Εξελίσσονται, και από εκεί που υποστήριζαν λίγες απλές επαγγελματικές δραστηριότητες, μπορούν πια να το κάνουν για πολύ διαφορετικότερες και πιο περίπλοκες επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει πως εμφανίζονται πιο περίπλοκα προβλήματα συντονισμού, καθώς μια νέα επιχείρηση σε μια πόλη δεν βρίσκει εύκολα έμπειρο προσωπικό ή εξειδικευμένους συνεργάτες. Αλλά οι πολιτικοί μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στην επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Αυτό είναι που καθιστά τόσο επικίνδυνη την ιδέα πως οι πόλεις, οι περιφέρειες ή τα κράτη πρέπει να εξειδικευτούν όπου φαίνεται να διαθέτουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Ο αυτοπεριορισμός τους στις λίγες δραστηριότητες όπου θεωρούν πως υπερέχουν, τελικά μειώνει την ποικιλομορφία των ικανοτήτων (τα «γράμματα») που διαθέτουν. Το ζήτημα δεν είναι να επιλεγούν λίγοι «πρωταθλητές» ανάμεσα στις υφιστάμενες επιχειρήσεις, αλλά μάλλον να υπάρξουν όσο το δυνατό περισσότεροι νικητές, διευρύνοντας το επιχειρηματικό οικοσύστημα και την ικανότητα να «θραφούν» νέες επαγγελματικές δραστηριότητες.

Αυτό είναι ακόμα σημαντικότερο σήμερα, που η παγκοσμιοποίηση των αλυσίδων συνεργασίας αποσυναρμολογεί τις παραδοσιακές σχέσεις παρόχων-πελατών. Οι πόλεις και οι χώρες θα έκαναν λάθος αν αποδέχονταν να αυτοπεριοριστούν σε λίγους «θύλακες» και να επικεντρωθούν στην περιοχή τους, όπως τόσο πολλοί τις συμβουλεύουν. Αντιθέτως θα χρειαστεί να προσπαθήσουν να συμμετάσχουν σε όσο το δυνατό περισσότερες αλυσίδες παραγωγής υπεραξίας μπορούν, πράγμα που προϋποθέτει τη συνεργασία με άλλες υφιστάμενες επιχειρήσεις και την αξιοποίηση της τεχνογνωσίας τους ώστε να επεκταθούν και να προσαρμοστούν σε νέες ανάγκες.

Ο ανταγωνισμός αναπόφευκτα τείνει να θέτει εκτός μάχης τις λιγότερο αποτελεσματικές επιχειρήσεις και τους μη ανταγωνιστικούς κλάδους. Δουλειά των πολιτικών δεν είναι να παρατείνουν την επιθανάτιο αγωνία τους. Δουλειά τους είναι να εντοπίζουν πώς να βελτιώνουν την παραγωγικότητα και να εμπλουτίζουν την οικονομία της περιοχής τους με νέες δραστηριότητες και παραγωγικές ικανότητες, κάνοντας το όλον μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.



Ο Ricardo Hausman είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, πρώην υπουργός της Βενεζουέλα



Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

William Turner, 1843

  • Η Mary Somerville (1780 –1872), μια συγγραφέας-επιστήμων από την Σκωτία, επισκέπτεται τον ζωγράφο William Turner και πραγματοποιεί στο ατελιέ του, το πείραμα για το οποίο έγινε γνωστή: Αναλύει με ένα πρίσμα ηλιακό φως και ρίχνει το ιώδες φως σε μια μεταλλική βελόνα. Το αποτέλεσμα είναι η βελόνα να αποκτήσει μαγνητικές ιδιότητες. Επισημαίνει μάλιστα πως αν χρησιμοποιηθεί το κόκκινο ή κάποιο άλλο χρώμα του φάσματος, τότε η βελόνα δεν μαγνητίζεται.





William Turner, Light and Colour (Goethe's Theory), 1843. Oil on canvas, 78.5 cm × 78.5 cm, Tate Britain, London.



  • Λέγεται ότι στον πίνακά του, «Ο Οδυσσέας χλευάζει τον Πολύφημο» (1829), ο Turner επηρεασμένος από την θεωρία της «μαγνητικής δύναμης» των ιωδών ακτίνων, εμφανίζει το ιώδες χρώμα να «έλκεται» προς τα βόρεια, όπως ακριβώς και η βελόνα της μαγνητικής πυξίδας.





  • Πρόκειται για το πείραμα που ανακοινώθηκε το 1826 στην Βασιλική Εταιρείατου Λονδίνου με τίτλο «On the Magnetic Properties of the Violet Rays of the Solar Spectrum» [Μ. Somerville, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 116, No. 1/3 (1826), pp. 132-139]. Η εργασία της παρουσιάστηκε από τον σύζυγό της, δεδομένου ότι οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της Εταιρείας. Η Somerville ουσιαστικά επανέλαβε το πείραμα που πρώτος εκτέλεσε ο Carlo Luigi Morichini στη Ρώμη το 1813, χρησιμοποιώντας μια βελόνα ραπτικής μήκους μιας ίντσας.


Glass prism formerly belonging to the Herschel family and now in the collection of the National Maritime Museum. Prisms like this can split sunlight into its constituent spectrum of colours, and Mary Somerville would have made use of similar equipment for her experiments on violet light.



Τελικά η πολυμαθής συγγραφέας Somerville απέσυρε τον ισχυρισμό της ότι ιώδεις ακτίνες μαγνητίζουν μια ατσάλινη βελόνα, όταν οι επαναλήψεις του πειράματός της απέτυχαν να δώσουν το ίδιο αποτέλεσμα, όπως άλλωστε θα έκανε κάθε επιστήμονας μπροστά σε νέα και ακριβέστερα πειραματικά αποτελέσματα.




Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Η περίπτωση Φρ. Μοροζίνη και η καταστροφή του Παρθενώνα






 


Άποψη της Ακρόπολης τη στιγμή της ανατίναξης του 1687 έχει σχεδιαστεί και η πορεία από τις οβίδες .Πρωτότυπος τίτλος Veduta del Cast. d’Acropolis dalla parte di Tramontana, Vue de l’Acropole d’Athènes prise du Nord-Est, dessinée pendant la siege de 1687 par l’ingènieur capitaine Verneda. Χρονολογία έκδοσης 1854.Πρέπει να είναι η ανατύπωση της πιο πάνω εικόνας σε μετέπειτα χρονολογία .Εδώ έχουν προστεθεί και πλόες στο βάθος της εικόνας.

Μία φοβερή έκρηξη κλόνισε από τη ρίζα τον Ιερό Βράχο. Το λεκανοπέδιο της Αττικής χόρεψε όλο σαν από μεγάλο σεισμό. Τεράστιες φλόγες ξεπήδησαν από την κορυφή της Ακρόπολης προς τα ύψη και ο ουρανός της Αττικής φωτίσθηκε με λάμψεις κόκκινες σαν κόλαση. Ο Παρθενώνας σκεπαζόταν από τις φλόγες! Οι θεοί του Ολύμπου γίνονταν κομμάτια και έπεφταν με πάταγο από τους αιθέριους θρόνους τους. Ό ναός της Παλλάδας σωριαζόταν κάτω και τα συντρίμματά του έφτασαν μέχρι των στρατοπέδων των Ενετών!




Μillet Jean Fransois [1814-1875]-[French]



Ρέμπραντ Χάρμενσοον βαν Ρέιν



(Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669)




Η Ρώμη ως κέντρο της Αναγεννήσεως


Ή ιταλική Αναγέννηση, στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνος, είχε για κέντρο της την Ρώμη. Οί πάπες της εποχής εκείνης είχαν φιλοδοξήσει να την καταστήσουν κέντρο παγκόσμιας ακτινοβολίας και γι’ αυτό ανέθεσαν σε μεγάλους καλλιτέχνες την διακόσμησή της. Η αρχιτεκτονική έφθασε στον πλέον υψηλό βαθμό της τελειότητος με τονΜπραμάντε, στον οποίο οφείλονται τα σχέδια του ναού του Αγίου Πέτρου. Τον θόλο όμως τον σχεδίασε ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης, από τους μεγαλύτερους του κόσμου οΜιχαήλ Άγγελος. Ο Μιχαήλ Άγγελος.διακόσμησε ζωγραφικά και τον θόλο της Καπέλλα Σιξτίνα στη Ρώμη και είναι μαζί με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι , από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που ανέδειξε η Αναγέννηση . Συγχρονός τους ήταν και ο Ραφαήλ, που έργα του κοσμούν τις σπουδαιότερες ιταλικές πινακοθήκες . Ο Φρά Μπαρτολομέο , ο Αντρέα ντελ Σάρτο , ο Σεμπαστιάνο ντέλ Πιόμπο και ο Καραβάτζιο, συμπληρώνουν την πλειάδα των μεγάλων ζωγράφων που ανέδειξε η Ρώμη σε μεγάλα ονόματα , με τον Τζορτζόνε, τον Τιτσιάνο (Τισιάνο), τον Τιντορέτο, τον Βερονέζε και τον Κορρέτζιο.



Η καλλιτεχνική αναπαράσταση συνέβαλε στη μετάδοση της γνώσης, και ο καλλιτέχνης, ως διαμεσολαβητής, έπρεπε να διαθέτει βαθιά και ευρεία εξοικείωση με την πραγματικότητα που τον περιέβαλε.

Κέντρα της Αναγεννήσεως.


Η Φλωρεντία και η Βενετία υπήρξαν τα μεγαλύτερα κέντρα ζωγραφικής . Η ζωγραφική της Αναγεννήσεως αρχίζει με τον Μαζάτσιο που άφησε ένα μόνο έργο, τις νωπογραφίες (φρέσκο) του παρεκκλησίου του Μπανκράτσι στην Σάντα Μαρία ντελ Καρμίνε της Φλωρεντίας. Ο Μαζάτσιο
θεωρείται ο πρώτος που προσανατόλισε την ιταλική ζωγραφική προς το πνεύμα της Αναγεννήσεως. Πολλοί ζωγράφοι, όλοι αξιόλογοι, εμφανίστηκαν τότε με σπουδαιότερους τον Φίλιππο Λίππι,, τον Σάντρο Μποτιτσέλι, τον Ντομενίκο Γκιρλαντάιο, τον Πιέτρο Βαννούτσι ή Περουτζίνο, τον Πιέρρο ντέλλα Φραντσέσκα, τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι κ.α. Η ιταλική όμως ζωγραφική δεν περιορίστηκε μόνο στην Φλωρεντία και γενικά στην Τοσκάνη. Πολλοί ζωγράφοι έζησαν σε άλλες πόλεις και τις επλούτισαν με έργα, τα οποία κινούν ακόμη και σήμερα τον θαυμασμό. Από αυτούς, αναφέρουμε τον Αντρέα Μαντένια, λάτρη της ρωμαϊκής αρχαιότητος , και τον Τζιοβάννι Μπελλίνι, που έζησε στη Βενετία.




Τομάζο Μαζάτσιο (Tommaso Masaccio, 1401 -1428), "H Αγία Τριάδα" (1424-1428), νωπογραφία, Φλωρεντία, εκκλησία Σάντα Μαρία ΝοΒέλα. Προοπτική ανάλυση της σύνθεσης.





Άποψη της Φλωρεντίας (επάνω) και της Βενετίας (κάτω) όπως ήταν εκείνη την περίοδο



Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Λοξή Τάξη: Εγκατάσταση και ομιλία με τον Ζάφο Ξαγοράρη στο Μουσείο Μπενάκη



Στις 25 Φεβρουαρίου 2015 εγκαινιάζεται στο αίθριο του Κτηρίου της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη η επιτόπια εγκατάσταση τουΖάφου Ξαγοράρη με τίτλο Λοξή Τάξη, η οποία θα διαρκέσει έως τις 17 Μαΐου 2015.

Την ίδια ημέρα, και ώρα 19.00, ο καλλιτέχνης θα πραγματοποιήσει στο αμφιθέατρο μία ομιλία για το έργο του, σε διάλογο με τον ιστορικό και Υπεύθυνο των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη Τάσο Σακελλαρόπουλο. Η συζήτηση, που έχει τίτλο «Υπαίθρια εκπαίδευση σε περιόδους εκτάκτων συνθηκών», θα αναφέρεται στο ιστορικό και θεωρητικό πλαίσιο του έργου.

Σε συνέχεια της ενασχόλησης του Ζάφου Ξαγοράρη με παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο και τις λειτουργίες του, η εγκατάσταση Λοξή Τάξη διερευνά τον τρόπο εκπαίδευσης ως έκφραση κοινωνικής αλλαγής. Μια σχολική τάξη είναι προσαρμοσμένη έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε συνθήκες υπαίθριας διδασκαλίας σε λοξό έδαφος. Δεκαοκτώ θρανία, τριανταέξι καρέκλες, μια καθηγητική έδρα και η αντίστοιχη θέση της, όλα είναι κομμένα υπό γωνία 7 περίπου μοιρών ώστε η τάξη να γέρνει ομοιόμορφα και να μπορεί να σταθεί ίσια σε κατηφορικό ή κεκλιμένο επίπεδο. Η υπαίθρια αυτή τάξη αναφέρεται σε μορφές εκπαίδευσης που ιστορικά εφαρμόζονται σε συνθήκες κρίσης (όπως πόλεμος, σεισμός, στρατόπεδο συγκέντρωσης, κλπ.), όταν δηλαδή υπάρχει αδυναμία διδασκαλίας σε στεγασμένο χώρο. Παράλληλα με την εγκατάσταση, παρουσιάζεται τεκμηριωτικό υλικό από τα Φωτογραφικά και τα Ιστορικά αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, από περιπτώσεις διδασκαλίας σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης κατά τις οποίες δημιουργήθηκαν τέτοιου είδους υπαίθριες τάξεις.

Οι συσχετίσεις που ενεργοποιεί η Λοξή Τάξη με τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής, την ιστορική μνήμη, τη φύση, την ύπαιθρο, τη γη, αλλά και ο εφήμερος χαρακτήρας της επιτόπιας εγκατάστασης, την εντάσσουν στην κατηγορία έργων που ασχολούνται με το «δημόσιο χώρο», με σκοπό να αναδείξουν τις συγκρούσεις που τον διέπουν, να μεταστρέψουν τον τρόπο που τον βιώνουμε, αλλά και να παρέμβουν στους σχηματισμούς και τις κοινωνικές κατανομές του, επιτρέποντας μια πιο δημοκρατική συμμετοχή.

Η έννοια του λοξού, του διαστρεβλωμένου μας παρασύρει έτσι σε μια «στρεβλή» ματιά της εκπαίδευσης αλλά και της ιστορίας εκτάκτων συνθηκών διδασκαλίας, σε μία απόπειρα να απομακρυνθούμε από τις καθιερωμένες ιεραρχικές πρακτικές διδασκαλίας, ως υποχρεωτικής κατάρτισης, ως γνώσης που μεταδίδεται από «πάνω» προς τα «κάτω», προς όφελος μιας ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου.

H εκδήλωση και η έκθεση εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος Καλλιτέχνες σε διάλογο με το Μουσείο Μπενάκη, μία συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, η οποία ξεκίνησε το 2011 και έχει σκοπό την δημιουργία πρωτότυπων έργων καλλιτεχνών από την Ελλάδα και τη Βρετανία. Το έργο του Ζάφου Ξαγοράρη είναι το τέταρτο έργο του προγράμματος. Προηγήθηκαν η εγκατάσταση του Adam Chodzko You’ll see; this time it’ll be different (Κτήριο Πειραιώς, 2013) το έργο The Cookham Erratics του Andy Holden (Κεντρικό Κτήριο, 2011) και το Landart του Αντώνη Πίττα (Κτήριο Πειραιώς, 2012).

Οι καλλιτέχνες καλούνται κάθε φορά να δημιουργήσουν πρωτότυπα έργα σε διάλογο με το Μουσείο Μπενάκη, προτείνοντας μια διαφορετική θεώρηση τόσο των συλλογών, όσο και του εκθεσιακού του χώρου. Τα έργα που έχουν ανατεθεί στους τέσσερις καλλιτέχνες θέτουν ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με τον ρόλο του Μουσείου στην αναπαράσταση της ιστορίας, της γνώσης και της παράδοσης, καθώς και με τις συνθήκες θέασης του έργου τέχνης και της σχέσης μεταξύ καλλιτεχνικής παραγωγής και θεσμικού πλαισίου υποδοχής της.

Σε αυτό το πνεύμα, o Ξαγοράρης αξιοποιεί τις ιστορικές πληροφορίες και εμπειρίες του Μουσείου για να προτείνει μια διαφορετική θεώρηση του δημόσιου χώρου, με έμφαση στη δημιουργία ιδεών γύρω από την τέχνη αλλά και σχετικά με εναλλακτικές μορφές οργάνωσης και δομές εκπαίδευσης μέσα στη σύγχρονη ιστορία. Θέτοντας στον πυρήνα του έργου την έννοια της εκπαίδευσης, δεν επιδιώκει τη δημιουργία αυθεντίας ούτε την αυταρχική διατύπωση κάποιας οικουμενικής «αλήθειας» αλλά αντίθετα τη συνδιαμόρφωση, με τη συμμετοχή διαφορετικών ομάδων, μιας συζήτησης γύρω από ζητήματα που σχετίζονται με την παραγωγή γνώσης και τον δυνητικό ρόλο του Μουσείου στη μετατόπιση προς μια πιο δημοκρατική, ανοιχτή μορφή εκπαίδευσης.

Ο Ζάφος Ξαγοράρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέττης. Το θέμα της Διδακτορικής του Διατριβής, η οποία αποκτήθηκε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ήταν η κατασκευή των θαυμάτων από τον Ήρωνα τον Αλεξανδρέα. Εκτός από σχέδια δύο διαστάσεων το καλλιτεχνικό του έργο περιλαμβάνει ηχητικές εγκαταστάσεις και δράσεις στον δημόσια χώρο. Είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στην Α.Σ.Κ.Τ. ενώ έχει υπάρξει προσκεκλημένος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο του Sassari στην Σαρδηνία. Ακόμα, έχει κληθεί να παρουσιάσει την δουλειά του σε Πανεπιστήμια όπως το IUAV της Βενετίας, το School of Visual Arts της Νέας Υόρκης, την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Παλέρμο, το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Σικάγο και άλλα. Η τελευταία του ατομική έκθεση είχε τίτλο Σχέδια Ήχου και πραγματοποιήθηκε στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη , Αθήνα, 2014. Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις είναι μεταξύ άλλων οι : No Country for Young Men: Contemporary Greek Art in Times of Crisis, BOZAR, Βρυξέλλες, Βέλγιο, 2014. 4η Μπιενάλε της Αθήνας Agora, Αθήνα, 2013. Sotto Quale Cielo, Μουσείο Riso, Παλέρμο, Ιταλία, 2011.



Επιμέλεια προγράμματος

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ: Πολύνα Κοσμαδάκη

http://www.culturenow.gr/34845/loksh-taksh-egkatastash-kai-omilia-me-ton-zafo-ksagorarh-sto-moyseio-mpenakh



Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Για το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη: μια συζήτηση του Γιώργου Γιαννακόπουλου και του Κώστα Χριστόπουλου με τον Γιάννη Σταυρακάκη και τον Κωστή Σταφυλάκη.

Παρουσίαση

Τούτος ο συλλογικός τόμος επιχειρεί να συνεισφέρει στη συζήτηση πάνω στα πολιτικά διακυβεύματα της σύγχρονης τέχνης μια κριτική και θεωρητικά εναργή οπτική γωνία. Η πλειονότητα των κειμένων αναζητεί εννοιολογικό έρεισμα στη θεώρηση του πολιτικού, όπως αναπτύσσεται στο έργο σύγχρονων στοχαστών, από τον Claude Lefort και τον Jacques Ranciere μέχρι τον Ernesto Laclau και τη Chantal Mouffe. Αν στο πρώτο και βραχύτερο μέρος του βιβλίου ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με σημαντικούς τόπους του πολιτικού στοχασμού, στα δύο επόμενα θα συναντήσει κριτικούς στοχαστές που επιχειρούν να μιλήσουν πολιτικά για την τέχνη, σε μια εποχή που ο μεταπολιτικός κυνισμός και η συναινετική λογική επιδρούν καταλυτικά στο πεδίο της κουλτούρας. Η σχέση των καλλιτεχνικών πρακτικών με τη δημόσια σφαίρα και την πολιτική δημοσιότητα, ο ρόλος της ριζοσπαστικής τέχνης στον σύγχρονο κοινωνικό ιστό, οι μορφές συνεργασίας με κοινωνικές ομάδες, η σημασία του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης σε μορφές καλλιτεχνικού παρεμβατισμού, ο ρόλος των ιδρυμάτων και της καλλιτεχνικής επιμέλειας, οι δυνατότητες παρέμβασης στην ηγεμονική κουλτούρα, είναι ορισμένες από τις θεματικές που πραγματεύονται στα κείμενα τους οι Hal Foster, Rosalyn Deutsche, Miwon Kwon, Oliver Marchart, Julian Stallabrass, Manual J. Borja-Villel, Patricia C. Phillips, Claire Bishop, Alexei Monroe κ.ά. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος του τόμου αναδεικνύονται ρηξικέλευθες καλλιτεχνικές πρακτικές που συνομιλούν δυναμικά με τη σύγχρονη θεωρία. Καλλιτέχνες όπως ο Krzysztof Wodiczko και ο Michael Landy συζητούν για το έργο τους με θεωρητικούς της τέχνης, ενώ ομάδες όπως οι Σλοβένοι NSK και οι Yes Men οριοθετούν τη δική τους στρατηγική αμφισβήτησης. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Περιεχόμενα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γιάννης Σταυρακάκης και Κωστής Σταφυλάκης, Πολιτικά διακυβεύματα της σύγχρονης τέχνης
Ι. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Ernesto Laclau, Για την επανάσταση της εποχής μας
Chantal Mouffe, Το δημοκρατικό παράδοξο
Claude Lefort, Το ζήτημα της δημοκρατίας
II. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΕΧΝΗ
Hal Foster , Για μια έννοια τον πολιτικού στη σύγχρονη τέχνη
Jacques Ranciere, Η πολιτική της αισθητικής
Oliver Marchart, Πολιτική και καλλιτεχνικές πρακτικές: για την αισθητική της δημόσιας σφαίρας
Chantal Mouffe, "Κάθε μορφή τέχνης έχει πολιτική διάσταση": Μια συνέντευξη της Chantal Mouffe στους Rosalyn Deutsche, Branden W. Joseph και Thomas Keenan
Rosalyn Deutsche, Αγοραφοβία
Miwon Kwon, Οι (αφ)εδράσεις της κοινότητας
III. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Claire Bishop, Ανταγωνισμός και σχεσιακή αισθητική
Oliver Marchart, Η επιμελητική λειτουργία: οργανώνοντας την έκ/θεση
Manuel J. Borja-Villel, Κριτική τέχνη και κοινωνικές συγκρούσεις
IV. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Julian Stallabrass, Τύποι και προοπτικές της ριζοσπαστικής τέχνης
Chantal Mouffe, Καλλιτεχνικός ακτιβισμός και αγωνιστικά πεδία
Patricia C. Phillips, Δημιουργώντας τη δημοκρατία: Ένας διάλογος με τον Krzysztof Wodiczko
Julian Stallabrass, "Μία γραμμή παραγωγής της καταστροφής": Αποσπάσματα μίας συζήτησης ανάμεσα στον Michael Landy και τον Julian Stallabrass
Alexei Monroe, NSK: Τέχνη του κράτους
The Yes Men, Οι Yes Men από τους Yes Men
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
ΠΡΩΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ


Λεπτομέρειες

ISBN13 9789607651617
Εκδότης ΕΚΚΡΕΜΕΣ
Χρονολογία Έκδοσης Μάιος 2008
Αριθμός σελίδων 384
Διαστάσεις 24x17
Μετάφραση ΑΛΜΠΑΝΗ ΜΑΝΤΥ, ΗΛΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΙΑΚΩΒΟΥ ΒΙΚΥ
Επιμέλεια ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΤΑΦΥΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΗΣ
Κωδικός Πολιτείας 1360-0071
Θέμα
ΤΕΧΝΗ - ΘΕΑΤΡΟ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ/ΓΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ




Πέμπτη 26/2/2015
5:00 - 7:00μμ
live στο
η συζήτηση συνεχίζεται.
με τον
Κωστή Σταφυλάκη, Θεωρητικό Τέχνης και εικαστικό, ο οποίος έχει επιμεληθεί το βιβλίο:
Το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη

Συλλογικό έργο
επιμέλεια: Γιάννης Σταυρακάκης, Κωστής Σταφυλάκης
Εκκρεμές, 2008

στα θέματα που ανοίχθηκαν με τον
Γιάννη Σινιόρογλου, εικαστικό και ιδρυτικό μέλος της ομάδας Campus Novel, στην προηγούμενη εκπομπή και θα είναι πάλι μαζί μας.
σε
....μία ανοιχτή αιωρούμενη κατασκευή καλλιτεχνικής πρακτικής από την μία

και μια κοινότητα με έδαφος, συγκεκριμένη πολιτική θέση, καταγωγή και την ενσάρκωση μιας ιδεολογίας..από την άλλη,
ανοίχθηκε ένα δύσκολο θέμα που ίσως να πηγαίνει και προς
το οντολογικό στέκεται σχεδόν και κοιτά μια σύγχρονη αδόμητη κατάσταση σε διάχυση
... που χωρά μια ιδέα;

και στα τελευταία λεπτά, σχόλια στον Ρίλκε, (2ο μέρος) - Stimmung, Πάθος, Δύναμις
Γιάννης Παρασκευόπουλος (Σύναψις Community)

Κατερίνα Αθανασίου,

Αντώνης Λακίδης,

με άκρως ερευνητική διάθεση
στην μουσική Λουκάς Δημητρέλλος

σας περιμένουμε LISTEN LIVE


Αρχεία προηγούμενων εκπομπών:
Beton7ArtRadio - City Travellers

City Travellers
κάντε like στο :
blog των city travellers   http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/ 


Εδώ μπορείτε να μας τροφοδοτείτε με σχόλια ή κείμενα ή εικόνες και σχετικές παρατηρήσεις

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015



Συντονιστείτε σήμερα από τις 5:00 μέχρι και τις 7:00 live οι City Travellers, Beton 7 Art Radio.
Ο Γιάννης Σινιόρογλου, εικαστικός και ιδρυτικό μέλος της ομάδας Campus Novel συζητά με τους Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνη Λακίδη και Γιάννη Παρασκευόπουλο. Αντικείμενο της σημερινής συζήτησης [NSK: το σύμπτωμα της υπερταύτισης / η συνθήκη του έθνους-κράτους ως ready made αφήγημα.]

http://www.beton7artradio.gr/index.php/en/?tmpl=popup


Πηγές / springs and sources


springsandsources.blogspot.gr


ΠΗΓΕΣ – η έννοια της πηγής και οι συνδηλώσεις της


Η έννοια του αγαθού έχει ταυτιστεί στο παρελθόν δηλωτικά και απροκάλυπτα με τον κόσμο των αντικειμένων. Στη συγκεκριμένη αυτή οπτική τα αντικείμενα εκδηλώνουν (μεταφορικά) στη μορφή, τη διάταξη και τα υλικά τους, θεμελιώδεις πεποιθήσεις που συγκροτούν τις κυρίαρχες αξίες μιας κοινωνίας. Ο υλικός πολιτισμός τοποθετεί τις αξίες αυτές στο πεδίο της υλικής εμπειρίας. Σήμερα, στη μετα-Φορντ εποχή η έννοια του αγαθού τείνει να μετατοπιστεί εκτός ματεριαλιστικού πεδίου. Πιο συγκεκριμένα, η αποδέσμευση από τη φετιχιστική ιεροποίηση των υλικών "κατακτήσεων" ακολουθείται από μια διάθεση για επαναπροσδιορισμό του αγαθού ως φυσική σταθερά. Δε θα μπορούσε να παραβλέψει κανείς ότι ο εν λόγω επαναπροσδιορισμός συνοδεύεται από την επικαιροποίηση της έννοιας του "κοινού" όπως διατυπώθηκε από τους Hardt και Negri ως αυτοδιαχειριζόμενο, συμμετοχικό εγχείρημα. Το κοινό αγαθό επιστρέφει ως αίτημα του παρόντος μέσα σε μια διευρυμένη συζήτηση γύρω από τους φυσικούς πόρους και τα σενάρια εξάντλησής τους.

Από την αρχαιότητα η ύπαρξη του νερού ήταν κριτήριο για την επιλογή εγκατάστασης ανθρώπων και τη δημιουργία οργανωμένων οικισμών. Αποτελεί ισχυρή γεωπολιτική παράμετρο, αλλά και συνεκτικό στοιχείο στην εξέλιξη της κοινότητας. Παρόλα αυτά, το νερό υπόκειται σε συνθήκες διαχείρισης, διανομής, ελέγχου. Η διαπίστωση αυτή θέτει σε κρίση τα όρια της προσβασιμότητας και της ατομικής ιδιοποίησης απέναντι στην αφομοίωση του κοινού αγαθού μέσω κανονιστικών και θεσμικών πρακτικών.

Το κοινό αγαθό δεν μπορεί να το ιδιοποιηθεί παρά το πνεύμα του Κακού. Στη θρησκευτική εικονογραφία ο Αη Γιώργης σκοτώνει το δράκο που φυλάει την πηγή και ζητάει ένα εξιλαστήριο θύμα για να αφήσει το νερό της να τρέξει. Η πηγή σαν πυκνωτής ισχυρών αναπαραστατικών συστημάτων έχει τροφοδοτήσει το συλλογικό φαντασιακό με μια σειρά από δοξασίες και μύθους που συνδέονται με τις αρχετυπικές εγγραφές μας σχετικά με το μύχιο, το μαγικό, το συσκοτισμένο. Η διαδικασία αυτή εισάγει βαθμούς οικειοποίησης ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το γήινο και το υπερβατικό, το κοσμογονικό και το χθόνιο.

Η αντιληπτική προδιάθεση να αποδίδουμε αξία σε αντικείμενα, πρόσωπα ή καταστάσεις ανάλογα με την προέλευση ή τις συνθήκες παραγωγής τους συνοψίζεται ανθρωπολογικά και φιλοσοφικά στο φαινόμενο της ουσιοκρατίας. Οι ιστορικές ή αρχειακές πηγές αποτελούν διεπιστημονικά τις εργαλειακές μεθόδους προσέγγισης της αλήθειας. Οι α-πορίες γύρω από την οντολογία των πραγμάτων καθιστούν τις πηγές αξιολογικό σύστημα απόδοσης της πραγματικότητας σύμφωνα με το οποίο δεν υφίσταται χώρος για το νόημα των πραγμάτων έξω από τη μετρήσιμη εκδοχή του. Παρόλα αυτά, η φαινομενικά αδιαπραγμάτευτη αξιοπιστία των πηγών ως μέσα παραπεμπτικότητας και τεκμηρίωσης μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή μιας πλασματικής συνθήκης ως πρακτική χειραγώγησης και ελέγχου. Οι Εγκυκλοπαιδιστές, με στόχο την κοινοποίηση της γνώσης επιχείρησαν τον εκδημοκρατισμό στην πρόσβαση των πηγών. Η μετάβαση από το ενυπόγραφο κείμενο - καταχώρηση στο ανυπόγραφο καλειδοσκοπικό υπερκείμενο του διαδικτύου σηματοδοτεί την ανάδειξη νέων τύπων ανάγνωσης και χρήσης των πηγών. Σε αυτή τη νέα κατάσταση ροϊκότητας ο ακριβής εντοπισμός της αρχικής πηγής συχνά λανθάνει. Οι επιλογές και οι αποκλεισμοί συνυπάρχουν μέσα σε ένα πλήθος από διακλαδώσεις, κόμβους, περάσματα, ζεύξεις δημιουργώντας ένα πεδίο επιτέλεσης πολλαπλών αναγνώσεων και διαρκούς αναδιαμόρφωσης από τους ίδιους τους χρήστες.

Η πηγή Σάριζα στα Αποίκια της Άνδρου αποτελεί κόμβο σε ένα δίκτυο ανθρωπολογικών, πολιτισμικών, ψυχαναλυτικών και ιστορικών σημαινόντων. H οργάνωση και επιμέλεια της έκθεσης Πηγές σε συνεργασία με την ιστορικό τέχνης Λήδα Καζαντζάκη εστιάζει στο πλήθος συνδηλώσεων και νοημάτων που μπορούν να αποδοθούν στην έννοια της πηγής και επιχειρεί να ενεργοποιήσει ευκαιρίες παραγωγής νέων διατυπώσεων, ορισμών και χρήσεων μέσα από μια πολυσυλλεκτική και πολυπολιτισμική σύζευξη.


Campus Novel


1. Σπύρος Ι. Ασδραχάς, Έλεγχος και κυριότητα των νερών τον 17ο αιώνα, εφημερίδα Καθημερινή 26/08/12.


2. Μ. Hardt and A. Negri, Commonwealth, Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, 2009.


3. Pierre Levy, Δυνητική πραγματικότητα Η φιλοσοφία του πολιτισμού και του κυρβενοχώρου, εκδόσεις Κριτική, Αθήνα, 2001






Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Early Sunday Morning, 1930 by Edward Hopper



"Νωρίς το πρωί της Κυριακής",


μια ζωγραφική που μπορεί να ληφθεί είτε ως ένα ήσυχο και γαλήνιο σκηνικό των μικρών επιχειρήσεων που έχουν κλείσει ή ένα σχόλιο για την κατάθλιψη που προξενούν αυτοί οι τόποι. Ο Χόπερ επεσήμανε σε μια συζήτηση πως η λέξη Κυριακή δεν ήταν μέρος του αρχικού τίτλου. " Είμαι λάτρης του τίτλου αυτού - αλλά, η λέξη Κυριακή τοποθετήθηκε από κάποιον άλλο.". Δεν είναι τόσο μια εικόνα της Αμερικής όσο ένα συγκεκριμένο τοπίο της Νέας Υόρκης και αργότερα ανέφερε πως ο τίτλος Early Sunday Morning είναι μια ακριβής μετάφραση από την "έβδομη λεωφόρο"(Seventh Avenue is a 1967 historical novel by Norman Bogner ) Και ο στύλος του κουρείου στο πεζοδρόμιο και οι άσπρες κουρτίνες στα διαμερίσματα του δεύτερου ορόφου, υποδηλώνουν το life style των μικρού χρόνου επιχειρηματιών στις ηνωμένες πολιτείες.
Αρχικά ο Hopper είχε ζωγραφίσει ένα πρόσωπο στο παράθυρο του δεύτερου ορόφου, αλλά αργότερα αποφάσισε ότι η αρχιτεκτονική μετέφερε τα συναισθήματά του και δεν υπήρχε λόγος για το πρόσωπο αυτό. Αν και κανείς δεν μπορεί να πει από τις ενδείξεις στις βιτρίνες τι είδους επιχείρηση αντιπροσώπευαν, εκτός από το κουρείο, τα μεγέθη των κτιρίων δείχνουν ότι παρέχονται φθηνές υπηρεσίες. Κατά τη διάρκεια της Ύφεσης βασικές βιομηχανίες, όπως ο χάλυβας υπέστη ζημιές, ενώ μικρές επιχειρήσεις προσανατολισμένες στην παροχή υπηρεσιών, όπως αυτές που πωλούσαν παπούτσια, ρούχα, τρόφιμα, φάρμακα, και το φυσικό αέριο έμειναν ενεργά, και μερικά ακόμη άκμασαν: βενζινάδικα, πλυντήρια, ινστιτούτα ομορφιάς και κουρεία εξυπηρετούσαν μία διαρκώς αυξανόμενη πελατεία. Τα καταστήματα στο "Νωρίς το πρωί της Κυριακής", τα οποία εκτείνονται σε μια συνεχή γραμμή πέρα από τα όρια της εικόνας, κάτι που ενισχύει την οριζόντια μορφή του καμβά, τονίζουν την πανταχού παρουσία των μικρών επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην επάνω δεξιά γωνία της εικόνας, το σκούρο καφέ πέρασμα του χρώματος υποδηλώνει την πλευρά ενός μεγάλου κτιρίου και δηλώνει την πιθανή καταπάτηση του επιχειρηματικού κόσμου σε αυτό το ηλιόλουστο μπλοκ. Άλλες σκιές που ρίχνει, επίσης, από τα δεξιά, διακριτικά σημαίνει ότι ο μικροκαταστηματάρχης, σύμβολο της προόδου του ατόμου στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα - αμερικανικό ιδανικό, είναι σε σύγκρουση με μεγαλύτερες, λιγότερο σαφώς καθορισμένες δυνάμεις. Με τον τρόπο αυτό η ζωγραφική συνεχίζει το Προοδευτικό ιδανικό και πλαγίως αναφέρεται στην σκιερή σφαίρα των μεγαλύτερων δομών.


\http://www.edwardhopper.net/railroad-sunset.jsp

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Έκτακτη εκπομπή / City Travellers / H ενόρμηση της κατακυρίευσης / Παναγιώτης Παπαδόπουλος / Βαγγέλης Μπιτσώρης


Αγαπητές φίλες και φίλοι, την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου στις 17.00 οι City Travellers θα φιλοξενήσουν σε μιά έκτακτη εκπομπή, [αφιερωμένη στον Παναγιώτη Παπαδόπουλο (που είναι αυτός, με τον οποίο ξεκινήσαμε αυτή τη σειρά συζητήσεων της ομάδας, που έγιναν και η αφορμή για την εκπομπή στο Beton7 Art Radio)] το σεμινάριο τού χειμερινού εξαμήνου (στο οποίο και συμμετείχαμε), πάνω στην ενόρμηση της κατακυρίευσης,που επιμελήθηκε και οργάνωσε ο Παναγιώτης και θα ολοκληρωθεί στην ανοιχτή συζήτηση που θα πραγματοποιηθεί στον χώρο τέχνης Beton7 και θα μεταδωθεί από το διαδυκτιακό ραδιόφωνο.

http://www.beton7artradio.gr/index.php/en/?tmpl=popup

Ο Βαγγέλης Μπιτσώρης, ο Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος και όλοι οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου συζητούν με θέμα:


Φρόιντ και Ντεριντά, από την Ενόρμηση της κατακυρίευσης στην ετερόνομη ηθική.


(χώρος συνάντησης για τα μέλη του σεμιναρίου, Κυριακή 1η Φεβρουαρίου στις 16.45 στο Beton7 Arts  Πύδνας 7 Αθήνα Βοτανικός 210 751 2625. Μετρό Κεραμεικός.)



Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Der Bemächtigungstrieb. Seminar


Μεταπτυχιακό σεμινάριο πάνω στην ενόρμηση της κατακυρίευσης. (Der Bemächtigungstrieb).


Η έννοια της ενόρμησης της κατακυρίευσης δεν κωδικοποιείται με ακρίβεια και η χρήση της παραμένει προβληματική στα φροϋδικά κείμενα. Συναντάται ήδη στα Τρία δοκίμια για τη θεωρία της σεξουαλικότητας (1905), ως μία έννοια της οποίας ο σκοπός αποτελεί τη βίαιη κυριαρχία επί του αντικειμένου. Θεωρείται ως μία μη σεξουαλική παρόρμηση και ενώνεται με τη σεξουαλικότητα εκ των υστέρων. Έχει μία άμεση απόβλεψη προς το εξωτερικό αντικείμενο και ταυτίζεται με την πρωταρχική σκληρότητα που συναντάται στην παιδική ηλικία. Σε άλλα κείμενα της πρώιμης περιόδου συνδέεται με το ζεύγος ενεργητικότητα/παθητικότητα, στο βαθμό που η ίδια η ενεργητικότητα είναι αποτέλεσμα αυτής της ενόρμησης. Η έννοια αυτή δίνει υλικό για τη θεμελίωση μίας θεωρίας της βούλησης μέσα στο φροϋδικό έργο. Ωστόσο, η χρήση της εντοπίζεται, διάσπαρτα και χωρίς ενότητα, στο φροϋδικό corpus. Στα Τρία δοκίμια, αναγνωρίζεται ότι μέχρι τότε δεν είχε υπάρξει μία εμπεριστατωμένη ανάλυση γι’ αυτήν. Μία τέτοια ανάλυση, αν και προαναγγέλλεται, δεν πραγματοποιείται ποτέ. Ο βασικός στόχος του σεμιναρίου είναι η θεματοποίηση της έννοιας στα έργα του Φρόιντ.

Ενότητες του σεμιναρίου
Τα ερωτήματα που ανακύπτουν μέσα από τη θεματοποίηση της έννοιας είναι ποικίλα: Γιατί χρειάζεται μία τέτοια ενόρμηση; Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στην έννοια της Κατακυρίευσης και της Κυριαρχίας (Uberwältigung ήBemächtigung) στα φροϋδικά κείμενα; Με ποιό τρόπο διατυπώνεται στη φροϋδική σκέψη η διαλεκτική του αφέντη/σκλάβου; Μπορεί αυτή η ενόρμηση να αποτελέσει τη συγκροτησιακή αρχή των ενορμήσεων; Μπορούμε να δεχτούμε τον οργανωτικό της χαρακτήρα; Ο ενορμητικός δυισμός που είναι τόσο έντονος στα κείμενα του Φρόιντ, εισέρχεται σε δεύτερη μοίρα προς όφελος αυτής της ενόρμησης που προηγείται, αλλά και, κατά κάποιο τρόπο, καθορίζει την ίδια την εξέλιξη και τη μετέπειτα πορεία των ενορμήσεων; Ποια είναι, τέλος, η σχέση της, με τις ενορμήσεις της ζωής ή επίσης, με το αντίθετό τους, τις ενορμήσεις του θανάτου; Η ενόρμηση της κατακυρίευσης αποτελεί μία έννοια-σύνορο, την οποία πρέπει να κατανοήσουμε στη σχέση και τις διαφορές της με τις άλλες ενορμήσεις. Τα παραπάνω ερωτήματα μας εισάγουν σε μία ιδιαίτερα πλούσια προβληματική που διανοίγεται με αφετηρία την έννοια.

2) Η ενόρμηση της κατακυρίευσης γίνεται ένας τρόπος επινόησης του χαμένου αντικειμένου, της φροϋδικήςObjektlosigkeit, μία σύλληψη που συναντούμε, κυρίως, στο έργο του Φρόιντ Πέρα από την αρχή της ηδονής και η οποία πρέπει να κατανοηθεί στη σχέση της με την αντίστοιχη προβληματική που συναντάμε σε κλασικά κείμενα του Χέγκελ αλλά και στη φαινομενολογία του Ε.Χούσσερλ.

3) Στη φροϋδική διατύπωση της έννοιας οι συνηχήσεις μας οδηγούν περισσότερο στη θέληση για ζωή του Σοπενχάουερ ή στη βούληση για δύναμη του Νίτσε. Η διερεύνηση της έννοιας στα φροϋδικά κείμενα σε συνάρτηση με τη διατύπωσή της στα κείμενα του Σοπενχάουερ και στη συνέχεια του Νίτσε θα αποτελέσει ένα άλλο, αναγκαίο, σημείο του σεμιναρίου.

4) Αναλύσεις δευτερογενούς βιβλιογραφίας πάνω στην έννοια
Ο Ντεριντά στις Εικοτολογίες πάνω στον Φρόιντ θα αναφερθεί σε «ένα προνόμιο ημί-υπερβατικό αυτής της ενόρμησης της κυριαρχίας, ενόρμησης της δύναμης ή ενόρμησης της κατακυρίευσης». Μία εκ του σύννεγυς ανάγνωση της ντεριντιανής σύλληψης της ενόρμησης της κατακυρίευσης θα αποτελέσει μία άλλη ενότητα του σεμιναρίου. Παράλληλα θα γίνουν αναφορές σε άλλα κείμενα της δευτερογενούς βιβλιογραφίας, ενδεικτικά αναφέρουμε τη χρήση της έννοιας ­και τη νιτσεϊκή προσέγγιση που συναντούμε στο έργο του Όττο Ρανκ, αλλά και στη συνέχεια στο έργο του Λαπλάνς και του Μαγιόρ.

Εισηγητής του σεμιναρίου είναι ο Δρ Φιλοσοφίας, Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος. Σε κάθε συνεδρία του σεμιναρίου θα ανακοινώνεται ένα εισαγωγικό κείμενο από τον εισηγητή και στη συνέχεια θα δίνεται ο λόγος στους προσκεκλημένους φιλοσόφους ή ψυχαναλυτές.

Το σεμινάριο πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και επιστημονική βοήθεια του περιοδικού Οιδίπους και θα λάβει χώρα κάθε Παρασκευή του Νοεμβρίου και την πρώτη Παρασκευή του Δεκεμβρίου, από τις 19.00 μέχρι τις 21.30.

Χώρος πραγματοποίησης: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, εγκαταστάσεις της σχολής Ο.Π.Ε,
διεύθυνση:
Αιόλου 42-44, Αθήνα.
Μετρό, Μοναστηράκι.



Επόμενη εκπομπή 29 - 1 -15 / 5:00μμ / Beton7artradio.gr


Η συζήτηση θα κινηθεί στην συμπαιγνία ανάμεσα στον ρασιοναλισμό και τον δημοκρατικό ανθρωπισμό στην εποχή της νεωτερικότητας καθώς και για την κριτική των εννοιών αυτών με βάση την σύγχρονη ριζοσπαστική θεωρία (Tiqqun).

Με αφορμή ένα σκίτσο του Daumier

[Nadar elevating Photography to the height of Art, published 1862, Honore Daumier (1808-79) / Private Collection / The Stapleton Collection / The Bridgeman Art Library]
[1858: Parisian-born Nadar (Felix Toumachon) became the first person to take aerial photographs, using a huge balloon that he built called Le Géant (The Giant). In 1874 Nadar lent his portrait studio in Paris to the Impressionists, making the first Impressionist show possible.]

από την εργασία της Ιωάννας Μακαβέι (φοιτήτριας του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ, στο πλαίσιο ενός σεμιναριακού μαθήματος του Κώστα Ιωαννίδη) και στοιχεία που θα μας αναφέρει για τον συλλογισμό της, θα έχουμε την ευκαιρία να κατανοήσουμε καλύτερα τις απαρχές τέτοιων προβληματισμών.


H Ιωάννα Μακαβέϊ μας στέλνει 3 φωτογραφίες ενωμένες σε μια: στα αριστερά είναι η φυλακή Presidio modelo στο Isla de la Juventud της Cuba, χτισμένη το 1926 και στα δεξιά το Crystal Palace του Joseph Paxton που χτίστηκε το 1851.






Shifting Perspectives: Aerial Photography in the Interwar Years. Becky Dewing




Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

"Σύγχρονοι τοπιογράφοι. Αττική 2015"



Δεύτερη συνάντηση της ομάδας "Σύγχρονοι τοπιογράφοι. Αττική 2015"
















Κυριακή 18/1
11:00 π.μ.

Άπολις - λόφος Πετρούπολης

Πώς βλέπουμε μέσα στο πέρασμα των χρόνων και λόγω της μεταμόρφωσης του τοπίου από εξωγενείς χειρισμούς - όχι φυσικούς, που όμως αναλογούν στην δική μας πολιτισμική μετεξέλιξη …που κάνει τα μάτια μας να βλέπουν αλλιώς… και άλλα πολλά όπως το πως επιλέγουμε να βλέπουμε...ή ακόμα και η συνειδητή τοποθέτησή μας σε μια συγκεκριμένη αισθητική.





Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Ιωαννίδης [ Ιούνιος / 2006]. Για τον ντεμπορισμό


http://www.happyfew.gr/about.htm


Για τον ντεμπορισμό

Ενα απο τα κλασικά όπλα του παλιού κόσμου, και ίσως εκείνο που χρησιμοποιεί

περισσότερο εναντίον των ομάδων που εκφράζουν την αναζήτηση ενός τρόπου ζωής,

είναι η διάκριση και απομόνωση ορισμένων «βεντετών» μέσ'απο τις ομάδες αυτές.

Internationale Situationniste, τεύχος 8, 1963 [1]

Η έφοδος.

Η εντελώς ιδιαίτερη ριζοσπαστικότητα της Καταστασιακής Διεθνούς, το

χαρακτηριστικό στίγμα της που την ξεχώρισε ευθύς εξαρχής απ'όλες τις ομάδες που

επικαλέστηκαν την επανάσταση, και ταυτόχρονα ό,τι πιο ζωντανό μας έχει

κληροδοτήσει, δεν πρέπει ασφαλώς ν'αναζητηθεί σε κάποιο απο τα πιο μεμονωμένα

και περιστασιακά αποτελέσματά της αλλά στο γεγονός οτι υπήρξε η πρώτη οργάνωση

ανθρώπων που θέλησε συνειδητά να είναι ο τόπος σύντηξης των πιο εξτρεμιστικών

απαιτήσεων τριών μεγάλων ιστορικών ρευμάτων της ανθρώπινης δραστηριότητας,

που μέχρι εκείνη τη στιγμή όδευαν χωρισμένα και ανεξάρτητα το ενα απο το άλλο :

1. του ρεύματος του στοχασμού πάνω στην ΄Υπαρξη και της απαίτησης για ενότητα

μεταξύ του άμεσου βιώματος και της αναπαράστασής του ή έστω για συνοχή μεταξύ

λέγειν και πράττειν,

2. του ρεύματος της Τέχνης και της απαίτησης για άμεσο ποιοτικό μετασχηματισμό

της ζωής, και

3. του ρεύματος της Πολιτικής ως ενδιαφέροντος για πρακτική επίδραση πάνω

στην ιστορία, και της απαίτησης για κατάργηση της διαχωρισμένης εξουσίας.

Με αυτό το δεδομένο θα πρέπει ακόμα να υπογραμμίσουμε τη στρατηγική ευφυία

των πρώτων καταστασιακών, στο βαθμό που έδωσαν σ'αυτή τη βούλησή τους και

στη δράση τους μια συγκεκριμένη αιχμή, δηλαδή την κριτική της καθημερινής ζωής –

εννοώντας με αυτήν, όχι βέβαια τη συγγραφή διάφορων επαναστατίστικων και

ψευτοστρατηγικών «σχολίων πάνω στην κοινωνία του θεάματος», αλλά την «κριτική

και [την] αδιάκοπη αναδημιουργία της ολότητας της καθημερινής ζωής (…) μέσα στις

συνθήκες της σημερινής καταπίεσης, με στόχο την εξόντωση αυτών των συνθηκών»

(Κ.Δ., 6, 1961).


ολόκληρο το κείμενο στην σελίδα του Γ. Ιωαννίδη:


http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/p/blog-page_11.html






Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

" Σύγχρονοι τοπιογράφοι. Αττική 2015" / Πρόσκληση



Μετά από τις πολύ χαρούμενες γιορτές και τις όμορφες οικογενειακές στιγμές... ; ή την μοναξιά …που πιθανά να ζουν κάποιοι και άλλοι την αφόρητη αντιπάθεια των εορτών …

ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε τις πρώτες εργασίες του 2015…
στα παγωμένα κρύα λημέρια μας. Πετρούπολη. Open art house.
Πολύ κρύο για να ξεκινήσουμε τους περιπάτους της τοπιογραφίας.
Αλλά μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη εναρκτήρια συνάντηση για όσους τους ενδιαφέρει το θέμα.
Αυτό που προτείνουν οι City Travellers είναι μια ομάδα εργασίας που θα περιηγούμαστε σε παρυφές και όρια της πόλης σαν τους παλιούς τοπιογράφους δημιουργώντας σχέδια, φωτογραφίες και έργα που θα εκτεθούν σε μια έκθεση που θα επιμελείται ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος " Σύγχρονοι τοπιογράφοι. Αττική 2015"
Η πρώτη μας συνάντηση είναι σήμερα Δευτέρα 5 Ιανουαρίου στις 6.00 το απόγευμα αφού κάποιοι είμαστε σύμφωνοι ..για καφέ στο Άπολις Πετρούπολη και αμέσως μετά στο εργαστήριο για να γνωρίσετε και τον χώρο, τελειωμένο πλέον. Να πιούμε ένα γιορτινό κρασί.
Το αίσθημα που μας παρακίνησε για αυτή την πρόταση εγκλείεται μέσα στην πράξη του ρεμβασμού. «στέκομαι σιωπηλά και παρατηρώ ένα τοπίο... καταγράφοντας το, γράφω και την αισθητική ποιότητα που πηγάζει άπτον δικό μου τρόπο να βλέπω...μοιάζει λίγο με μια εναρμόνιση σε κείνες τις μορφές τέχνης που δεν τους απασχολεί διόλου η έκβαση του έργου...αλλά αυτή καθαυτή η διαδικασία...»


Χάρτης για το καφέ Άπολις στον λόφο της Πετρούπολης, όπου θα συναντηθούμε στις 6.00μμ - βρίσκεται εδώ:

https://www.google.gr/maps/place/APOLIS/@38.0461072,23.6866084,20z/data=!4m2!3m1!1s0x0000000000000000:0x4a4da1b94dcd633a?hl=el
Διεύθυνση

Λόφος Αγ. Δημητρίου
Πετρούπολη, Τ.Κ: 13231

για μετακίνηση με τα μέσα : λεωφορείο από τον σταθμό του μετρό Ανθούπολη, 747 ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ - ΠΑΝΟΡΑΜΑ - ΣΤ.ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ (ΚΥΚΛΙΚΗ) (στάση μπροστά από Mikel Coffee) http://www.oasa.gr/xmap.php?id=p747

στάση αποβίβασης  ¨Σχολεία¨ _ (αφού υπάρξει προηγούμενη συνεννόηση 6987111182 )





cttrvlls Δεύτερο Εξάμηνο 2017 Ξεκινάμε με ένα νέο σχήμα τις ραδιοφωνικές μας εκπομπές: Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνης Λακίδης και μαζί ...