Α' ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ



Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Θράκη: Ιστορική και γεωγραφική περιοχή και τα σύγχρονα σύνορα Ελλάδας, Βουλγαρίας, Τουρκίας.

Γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης στην Ελλάδα.

Η Θράκη (βουλγαρικά rakija, τουρκικά Trakya) είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα το όνομα Θράκη υποδηλώνει μια περιοχή που εκτείνεται στη νότια Βουλγαρία (βόρεια Θράκη), τη βορειοανατολική Ελλάδα (δυτική Θράκη), και την ευρωπαϊκή Τουρκία (Ανατολική Θράκη). Η περιοχή που ανήκει στην Ελλάδα υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύνορα της Θράκης σε τρεις θάλασσες: η Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και η Προποντίδα. Στην Τουρκία, καλείται επίσης Ρούμελη.

Τα ιστορικά όρια της Θράκης ποικίλουν. Η αρχαία Θράκη (δηλ. το έδαφος όπου ζούσαν οι θρακικές φυλές) συμπεριελάμβανε την σημερινή Βουλγαρία, την ευρωπαϊκή Τουρκία, τη βορειοανατολική Ελλάδα και τμήματα της ανατολικής Σερβίας και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Τα όριά της ήταν μεταξύ του ποταμού Δούναβη στο Βορρά και του Αιγαίου στο νότο, στην ανατολή η Μαύρη Θάλασσα και η Προποντίδα (Θάλασσα του Μαρμαρά) και στη δύση οι ποταμοί Αξιός και Μοράβας. Η ρωμαϊκή επαρχία της Θράκης ήταν κάπως μικρότερη, έχοντας τα ίδια ανατολικά και νότια θαλάσσια όρια, και σύνορα στο Βορρά ώς το όρος Αίμος. Η ρωμαϊκή επαρχία επεκτείνονταν στα δυτικά μέχρι τον ποταμό Νέστο.


Ιστορία
Στην Ελληνική Μυθολογία

Κατά την ελληνική μυθολογία, υπήρξε ένας προπάτορας που λεγόταν Θραξ και ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρη. Ο θεός Άρης λεγόταν ότι διέμενε στη Θράκη. Σε μια άλλη εκδοχή και σύμφωνα με τον Ευριπίδη (στο έργο του Των Θρακών οι χρυσές ασπίδες) αναφέρει ότι το όνομα του Άρη ήταν Θράξ, ο οποίος ήταν ο προστάτης των Θρακών και του οποίου η χρυσή ασπίδα φυλασσόταν στο ναό του στη Βιστονίδα της θράκης. Στην ελληνική μυθολογία η Θράκη ήταν κόρη του Ωκεανού και της Παρθενόπης, αδελφή της Ευρώπης.

Οι Θράκες εμφανίζονται στην Ιλιάδα του Ομήρου ως σύμμαχοι των Τρώων με αρχηγούς τον Ακάμα και τον Πήρο ή Πήρρο. Αργότερα στη Ιλιάδα έκανε την εμφάνιση του και ένας άλλος βασιλιάς, ο Ρήσος, ο οποίος σκοτώθηκε μετά από νυχτερινή επιδρομή που έκανε ο Διομήδης και ο Οδυσσέας στο στρατόπεδο των Τρώων. Ένας άλλος μυθολογικός βασιλιάς των Θρακών ήταν ο Κισσεύς, ο οποίος ζούσε στη δυτική τότε Θράκη και μετέπειτα Μακεδονία, ο οποίος ήταν πατέρας του Τρώα πρεσβύτερου Αντήνορα. Ας σημειωθεί εδώ ότι η Ομηρική Θράκη εκτεινόταν ως τον Αξιό ποταμό δυτικά, τον Ελλήσποντο και την Μαύρη Θάλασσα ανατολικά. Βόρεια εκτεινόταν μέχρι και τη σημερινή Σερβία και ολόκληρη τη Βουλγαρία[εκκρεμεί παραπομπή].

Η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από Θράκες βασιλείς όπως οι: Διομήδης των Θρακών, Τηρέας, Λυκούργος, Φινέας, Εύμολπος, Πολυμνήστωρ, Οίαγρος (πατέρας του Ορφέα) και άλλοι. Επίσης η φυλή που ο Όμηρος καλούσε Θράκες περιλάμβανε πολλές φυλές, διότι η αρχαία Θράκη ήταν τόπος διαμονής φυλών όπως οι Ηδωνοί που ζούσαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Στρυμόνα και Νέστου, οι Βισάλτες που ζούσαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμόνα, οι Κίκονες στην περιοχή της σημερινής Ροδόπης, οι Βίστωνες, οι Δόβηρες, οι Μύγδονες, οι Σάτραι, οι Αψίνθιοι και πολλοί άλλοι.

Αρχαϊκή και κλασική περίοδος


Η Θράκη, Μακεδονία, Ιλλυρία, και Δακία κατά την κλασσική εποχή.

Θράκας πελταστής του 5-4 αιώνα π.Χ.



Οι Θρακικές φυλές πριν την ρωμαϊκή κατάκτηση.

Ο ιθαγενής πληθυσμός της Θράκης ήταν μια ινδο-ευρωπαϊκή φυλή που καλούνταν Θράκες. Από νωρίς δέχτηκαν την πολιτιστική επιρροή των Ελλήνων διατηρώντας όμως για πολύ καιρό τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Καθώς δε μιλούσαν Ελληνικά, θεωρούνταν από τους Έλληνες βάρβαροι. Οι πρώτες ελληνικές αποικίεςστη Θράκη ιδρύθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ..

Η Θράκη νότια του Δούναβη (εκτός από την περιοχή των Βησσών), για μισό αιώνα ήταν προσαρτημένη στην Περσία από τον Δαρείο Α΄, που πραγματοποίησηε εκστρατεία στην περιοχή από το 513 π.Χ. έως το 512 π.Χ.. Η Θράκη κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β' της Μακεδονίας κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. και ανήκε στοβασίλειο της Μακεδονίας για ενάμιση αιώνα. Μετά τον Γ' Μακεδονικό Πόλεμο, η Θράκη έγινε χώρα υποτελής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το 279 π.Χ. Κέλτεςεισέβαλαν στη Μακεδονία, τη Νότια Ελλάδα, και τη Θράκη και, ενώ εκδιώχθηκαν γρήγορα από την νότια Ελλάδα και τη Μακεδονία, παρέμειναν στη Θράκη έως το τέλος του αιώνα.
Θρησκεία - Πολιτισμός [Επεξεργασία]

Η θρησκεία των Θρακών επικεντρώνεται γύρω από τη ζωή, το θάνατο και τη γονιμότητα. Οι Θράκες, εκτός των άλλων θεών των Ελλήνων, λάτρευαν περισσότερο τον Διόνυσο, στον οποίο πρόσφεραν θυσίες και έκαναν πολυήμερες γιορτές, ενώ αρκετοί αρχαίοι ιστορικοί αναφέρονται και στα Διονύσια μυστήρια. Σημαντικότερα από αυτά τα μυστήρια ήταν τα Καβείρια, τα οποία τελούσαν οι Κάβειροι, λαός που ζούσε στη σημερινή Ροδόπη και στη νήσο Σαμοθράκη. Πολλά φαλλικά σύμβολα βρέθηκαν κατά τις σύγχρονες ανασκαφές, τα οποία μαρτυρούν τη λατρεία αυτών των συμβόλων, η οποία προερχόταν από τη θρησκευτική λατρεία για τη γονιμότητα. Επίσης ο μυθικός ποιητής Ορφέας, αλλά και θεός της ποίησης των αρχαίων Ελλήνων, λατρευόταν και αυτός από τους αρχαίους λαούς της Θράκης.

Ο πολιτισμός των αρχαίων Θρακών, όπως περιγράφεται από πολλούς ιστορικούς αλλά και από τα ευρήματα των ανασκαφών, αναφέρεται σε ένα λαό με πολλές φυλές, όπως αναφέρεται και στην παραπάνω ενότητα για τη μυθολογική Θράκη. Συγκεκριμένα ο Ηρόδοτος (Βιβλίο 5) τους αποκαλεί το δεύτερο πολυπληθέστερο λαό (μετά τους Ινδούς) στον τότε γνωστό κόσμο γι΄αυτόν και ο πιο ισχυρός από όλους, αν υπολογίσουμε όλες τις φυλές ενωμένες.

Κατά την κλασική περίοδο, οι Θράκες ήταν διαιρεμένοι σε πολυάριθμες φυλές. Ισχυρά βασίλεια παρέμειναν αυτά των Οδρυσών και της Δακίας. Αυτή την περίοδο (5ος - 4ος αιώνας π.Χ.), οι Θράκες ήταν περιζήτητοι από τις ελληνικές πόλεις-κράτη ως μισθοφόροι πελταστές. Οι πελταστές ήταν εξοπλισμένοι με την πέλτη, δηλ. μικρή ασπίδα η οποία είχε μία εσοχή σαν μισοφέγγαρο, και τρία ακόντια, τα οποία κρατούσαν το ένα στο ένα χέρι και τα άλλα δύο στο άλλο χέρι μαζί με την ασπίδα.

Στο κείμενο του έργου "Αχαρνής" του Αριστοφάνη αναφέρεται ότι οι απεσταλμένοι του βασιλιά Θράκης Σιτάλκη στην Αθήνα ήταν Ιουδαίοι[1]

Ρωμαϊκή κυριαρχία

Η ρωμαϊκή επαρχία της Θράκης.

Το 46 μ.Χ. η Θράκη γίνεται ρωμαϊκή επαρχία, μετά από μακρά αντίσταση των Θρακών. Λόγω του ότι οι Θράκες ήταν επιδέξιοι και άφοβοι πολεμιστές, έγιναν επιθυμητοί και σεβαστοί μονομάχοι. Αυτός ο τύπος μονομάχου ονομαζόταν και Θραξ. Ο γνωστός μονομάχος και αρχηγός των σκλάβων Σπάρτακος καταγόταν από τη Θράκη.

Βυζαντινή περίοδος

Κατα τη βυζαντινή περίοδο, η Θράκη αναβαθμίζεται σημαντικά. Η νέα πρωτεύουσα του κράτους, Κωνσταντινούπολη, βρίσκεται στην περιοχή της Θράκης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συρροή πολλών ατόμων (αστυφιλία) στην περιοχή, προς αναζήτηση καλύτερης ζωής και το κέντρο του ελληνικού πολιτισμού μετατοπίζεται από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Μερικοί από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες κατάγονταν από τη Θράκη, όπως ο Ιουστίνος και ο ανιψιός και διάδοχός του Ιουστινιανός. Φυσικά πρόκειται για μία αυτοκρατορία που κυρίως στηρίζει τη συνεκτικότητά της στη θρησκεία και στη γλώσσα και όχι στον ελληνικό πολιτισμό. Όμως στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων πολλά από τα ήθη και έθιμά τους προέρχονται απο τον ελληνικό πολιτισμό εμπλουτισμένα με τη χριστιανική θρησκεία, όπως του κιοπέκ μπέη, του καλόγερου, τα αναστενάρια κ.α. Στα βυζαντινά χρόνια έχουμε και τις συγκρούσεις με τα σλαβικά φύλα, καθώς και με το αλταϊκό φύλο των Βουλγάρων, τα οποία θα δημιουργήσουν ισχυρά ρήγματα στην πυκνότητα του ντόπιου πληθυσμού
Μεσαιωνική και Οθωμανική περίοδος
Η κατάκτηση της περιοχής της Θράκης από τους Τούρκους πραγματοποιήθηκε νωρίτερα από την άλωση της Πόλης. Καθ' όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Οθωμανοί διέκριναν τους υπηκόους σε μουσουλμάνους και μη μουσουλμάνους, δίνοντας φυσικά περισσότερα προνόμια στους μουσουλμάνους, ως πολίτες πρώτης κατηγορίας. Σαν παράδειγμα των μέτρων που έλαβαν οι Οθωμανοί μπορούμε να αναφέρουμε το παιδομάζωμα και τo χαράτσι ή κεφαλικό

http://hellenismos.ysee.gr/html/thraki/thraki.html

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=413870


Η νύφη του καθρέφτη / Δέσποινα Πανταζή



Στον ορεινό όγκο της Ροδόπης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία, κατοικούν οι Πομάκοι. Έγιναν αντικείμενα βίαιας διεκδίκησης μέσα στην ιστορία, προκειμένου να αλλοιωθεί η ιδιαίτερη γλώσσα τους, η θρησκεία, και η φυσιογνωμία τους. Το έθιμο του γάμου όμως, έτσι όπως τελείται σ’ ένα χωριό στη σημερινή Βουλγαρία φαίνεται πως επιβίωσε, σε πείσμα των καιρών. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία αυτού του ιδιότυπου γάμου είναι το πολύωρο μακιγιάζ της παρθένας νύφης που μοιάζει με λευκή μάσκα κεντημένη με πούλιες, καθώς και ο καθρέφτης που κρατάει στα χέρια της σ’ όλη τη διάρκεια της τελετής. Η νύφη θα σταθεί δίπλα στον γαμπρό, έξω από το σπίτι της, έχοντας τα μάτια κλειστά και κρατώντας τον καθρέφτη. Σύσσωμο το χωριό παρακολουθεί.








http://www.antifonitis.gr/parekliseis/greece/18.htm


http://antifonitis.gr/online/?p=1309





ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ: Ένα πομάκικο τραγούδι


ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ: Ένα πομάκικο τραγούδι


Η πόλη της Ξάνθης / Ταινιοθήκη Τηλεόρασης

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000008505&tsz=0&autostart=0

Παλιά Ξάνθη, πόλη σκαρφαλωμένη στους πρόποδες του ορεινού όγκου που καθορίζει τα σύνορα ορεινής και πεδινής Ξάνθης. Εκεί όπου χύνονται τα νερά του Κόσινθου στον κάμπο μετά από ταξίδι πολλών χιλιομέτρων μέσα από τα βουνά της Ροδόπης, βρίσκεται πλαισιωμένη από τρία μοναστήρια της Παναγίας Καλαμούς, της Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας, των Ταξιαρχών αλλά και από τα συντρίμμια της Βυζαντινής πόλης Ξάνθεια.
Η Παλιά Πόλη της Ξάνθης άρχισε να ξαναχτίζεται το 1830 μετά από δύο σεισμούς τον Μάρτιο και Απρίλιο του 1829. Παρά την μεγάλη καταστροφή η πόλη ξαναχτίστηκε και βρήκε σύντομα τον ρυθμό της. Ήκμασε στα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου, περίοδος κατά την οποία γνώρισε ακμή το καπνεμπόριο με το οποίο ασχολούνταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της. Πόλη οργανωμένη σε γειτονιές (μαχαλάδες), όπως συνηθιζόταν κατά παράδοση στις πόλεις της τουρκοκρατίας. Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι,Εβραίοι,Πομάκοι, κατοικούσαν όλοι στις συνοικίες τους οι οποίες συνήθως ήταν οργανωμένες γύρω από κάποιο αντίστοιχο θρησκευτικό κέντρο (εκκλησία, τζαμί, συναγωγή). Λόγω αυτού του πολυ-θρησκευτικού πολυ-εθνικού μίγματος και το πάντρεμα ανατολικού και δυτικού πολιτισμού η παλιά πόλη παρουσιάζει μεγάλο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.

Περπατώντας μέσα στα στενά σοκάκια της, συναντάς ποικίλες μορφές. Κάθε σπίτι με τη δική του ταυτότητα, τα δικά του χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά πολυμορφικών κατοικιών τα οποία κληρονομούσαν από τους πατεράδες τους, τους λαϊκούς μαστόρους, οι οποίοι εξέλισσαν την πλέον ωριμασμένη τεχνική τους σε τέχνη.

Κάθε σπίτι είναι αισθητικά μοναδικό μα συνάμα αρμονικά δεμένο με το περιβάλλον του αφού όλα χτίζονταν βάση των ιδιοτήτων τον ντόπιων υλικών και με τις ξεχασμένες αξίες της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Φτιαγμένα από το ξύλο και την πέτρα των γύρω βουνών και με γνώμονα τη λειτουργικότητα, τίποτα δεν σχεδιάζονταν για να εντυπωσιάσει. Η κατασκευαστική τεχνική του κάθε μάστορα η διαθεσιμότητα τον ντόπιων υλικών και άλλοι παράγοντες όπως η στενότητα του χώρου, διάφορες θρησκευτικές αντιλήψεις κλπ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη μορφή του κάθε κτίσματος. Κατασκευασμένα για εποχές που ο άνθρωπος ήταν περισσότερο εξαρτημένος από το φως του ήλιου σε αντίθεση με τη σημερινή ενεργειακή σπάταλη και υπερκαταναλωτική εποχή, που είναι εξαρτημένος από τον ηλεκτρισμό και το πετρέλαιο.





ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΞΑΝΘΗΣ



Ιδρύθηκε το 1975 και στεγάζεται στο Αρχοντικό Κουγιουμτζόγλου, στην παλιά πόλη της Ξάνθης.

Το κτίριο, έκθεμα και το ίδιο, αποτελεί ιστορική μαρτυρία για την κοινωνική και οικονομική ζωή μιας πόλης που άκμασε στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι μόνιμες συλλογές συντηρήθηκαν με την, κατά 80%, συνδρομή των ευεργετών.

Σήμερα, φιλοξενούνται εδώ εκθέσεις που παρουσιάζουν στοιχεία από τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, την κοινωνική, οικονομική, θρησκευτική ζωή της πόλης και της υπαίθρου των αρχών του 20ου αιώνα. Παράλληλα, λειτουργούν εργαστήρια και εκπαιδευτικά προγράμματα που δίνουν το στίγμα της νέας δημιουργίας στην πόλη.

Το Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης είναι το ίδρυμα που απέκτησε, συντήρησε και ερευνά τα στοιχεία της νεότερης ιστορίας της πόλης.

Επικοινωνεί εκθέτοντας τις υλικές μαρτυρίες των ανθρώπων και του περιβάλλοντός του, που συνέβαλλαν στην διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της περιοχής και έχει ως σκοπό τη συνεχή μελέτη αυτών, την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία των επισκεπτών.

Γι’ αυτό, η οργάνωση της επίσκεψης στο Ισόγειο, παρουσιάζει στον επισκέπτη πρώτα μια αναφορά στη νεότερη ιστορία της πόλης. Στη συνέχεια, η έκθεση «Ξάνθη 1860 -1940 περίοδο ακμής» αναφέρεται στην αστική τάξη και τους καπνέμπορους. Σε αυτό το επίπεδο βρίσκονται το Πωλητήριο, και ο Πολυχώρος όπου πραγματοποιούνται προβολές, διαλέξεις, συναυλίες καθώς και η αίθουσα εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.

Στον Όροφο στη μία πτέρυγα συνεχίζεται η έκθεση «Ξάνθη 1860 -1940 περίοδο ακμής». Εδώ βρίσκεται και ο χώρος για τις Περιοδικές εκθέσεις, με μία διαφορετική έκθεση νέων καλλιτεχνών κάθε μήνα. Στην ίδια πτέρυγα, το γραφείο της Κατίνας Βέικου Σεραμέτη, είναι το ερευνητικό κέντρο του μουσείου. Στην άλλη πτέρυγα λειτουργούν Εργαστήρια για εκπαιδευτικά προγράμματα, για τη συντήρηση καθώς και το κέντρο πληροφορικής.

Η μία πλευρά του Υπογείου αφιερώνεται στην έκθεση «Καθμερ’νές και σκόλες» που στοιχειοθετεί την αγροτική και κτηνοτροφική ζωή της Θράκης. Στο δεύτερο τμήμα του υπογείου παρουσιάζεται η θεματική «Επιχειρηματικότητα στην Ξάνθη στις αρχές 20ου αιώνα – Επαγγελματίες - Εργατική τάξη», βασισμένη σ’ ένα επαγγελματικό οδηγό του 1910-11.

Στην Αυλή τέλος, βρίσκονται δύο ατομικά Χαμάμ, ανδρικό και γυναικείο, καθώς και το Εκκλησάκι των Αγίων Ακίνδυνων.

Υπογραμμίζουμε ότι το ίδιο το κτίριο είναι ένα κόσμημα τόσο για τον εξωτερικό του διάκοσμο με συμμετρικά σχέδια, όσο και για το εσωτερικό του με ξυλόγλυπτα ταβάνια, τοιχογραφίες και εξαιρετικές οροφογραφίες.

Το Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης λειτουργεί ως ένα έκθεμα, ως παράδειγμα που ο επισκέπτης χρησιμοποιεί για να ανακαλύψει την Ξάνθη.

Ημέρες & ώρες λειτουργίας : Τρίτη - Κυριακή 9.30 - 14.30



ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Η Ξάνθη, θρακική πόλη στη γειτονιά των Βαλκανίων, όπου συνυπάρχουν διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες, έχει να παρουσιάσει το Ξανθιώτικο Καρναβάλι – Θρακικών Λαογραφικών Εορτών που ξεκίνησε το 1966. Γεννημένος σε μια εποχή αστικοποίησης και εκβιομηχάνισης – μια εποχή κρίσιμη σε θέματα οικονομικά αλλά και ζητήματα ταυτότητας-, έχει διαγράψει μια πορεία σαράντα και πλέον ετών, που πέρασε ποικίλες φάσεις εξέλιξης και μετάλλαξης φθάνοντας έως τις μέρες μας.




Ένα νυχτέρι εξαγνισμού

Μια γκάιντα και μια λύρα, πολλές χορδές, δέρματα, παλμοί και ανάσες ταράζουν τη σιγή. Τον καλούν. Κι αυτός ανταποκρίνεται. Ο Ορφέας. Βιώνουμε το μύθο του με λόγο, τραγούδια κι αισθήσεις. Μετά την περιπλάνηση στα δύσβατα του κόσμου ξαναζωντανεύει με τους εκστατικούς ήχους της Θράκης και με τη λιτή κυριαρχία του δεκαπεντασύλλαβου.

«Αλησμόνητες Πατρίδες»



Ο Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Ξάνθης «Αλησμόνητες Πατρίδες»,  παρουσιάζει τη μουσικοχορευτική παράσταση «Φως στα μάτια σας». Κεντρικό θέμα, αποτελεί η αναπαράσταση του παραδοσιακού γάμου από την Καππαδοκία, έχοντας ως επίκεντρο το Μιστί, ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Καππαδοκίας. Ο γάμος σαν θέμα, επιλέχθηκε επειδή αποτελεί την κορυφαία στιγμή, στην ζωή κάθε κοινωνίας. Είναι η προϋπόθεση της ζωής αλλά και η τελετουργία που μας τροφοδοτεί με πλούσιο πολιτιστικό υλικό. Η μουσική, τα τραγούδια, οι χοροί και τα εθιμικά δρώμενα, θα αποτελέσουν τα εργαλεία, τα οποία θα συνθέσουν την εικόνα της παραδοσιακής μιστιώτικης κοινωνίας. Η Καππαδοκία, η καρδιά της Μ. Ασίας, θα χτυπήσει και πάλι στην πόλη μας, δίνοντάς μας το φως, ενός τόπου όπου ο ελληνισμός έλαμψε για χιλιάδες χρόνια. Μπροστά στα μάτια των θεατών, θα επιχειρήσουμε να ανοίξουμε το ιερό κουτί της παράδοσης, το οποίο κρύβει τους μουσικοχορευτικούς και όχι μόνο, θησαυρούς των Ελλήνων της Καππαδοκίας.


Καθαρή Δευτέρα στη Σταυρούπολη Δήμου Ξάνθης

Ένας παλιός καμηλιέρης διηγείται:
«Την καμήλα έμαθα να την κατασκευάζω από τον πατέρα μου που ήταν και αυτός καμηλιέρης. Πολλές μέρες πιο μπροστά στη γειτονιά που ετοιμάζονταν η καμήλα είχε κίνηση, ζωή. Ψήναμε μεζέδες, πίναμε κρασί, η γκάιντα έπαιζε και εμείς όλοι σκεπτόμασταν και προσπαθούσαμε να κάνουμε την καμήλα καλύτερη από πέρσι. Ετοιμάζαμε τον ξύλινο σκελετό - το κεφάλι το προσέχαμε ιδιαίτερα-και βάζαμε όλη την τέχνη μας ώστε να μοιάζει με της καμήλας. Την καθαρή Δευτέρα σκεπάζαμε τον σκελετό της καμήλας με πολύχρωμα κιλίμια - φούντες - χάντρες, έμπαιναν από κάτω δυο άνδρες, βάζαμε πάνω τον καρνάβαλο, δυο καμηλιέρηδες ο ένας με τη γυναίκα του, ο γκαϊτατζής και ο οδηγός με το γαϊδουράκι και παίρναμε τους δρόμους. Στη διαδρομή η καμήλα ζωηρή με το μεγάλο της στόμα άρπαζε ότι της άρεσε και ότι της κερνούσαν.
Πλήθος μεταμφιεσμένων με τολμηρές χειρονομίες, πειράγματα και τραγούδια συμπλήρωναν το σκηνικό. Ο ένας καμηλιέρης σε κάποια στιγμή σκότωνε τον αντίπαλό του, εκείνος όμως ξαφνικά ξαναζωντάνευε. Η αιώνια αναπαράσταση της ζωής και του θανάτου. Του σπόρου που πέφτει στη γη και βλασταίνει με τρόπο μαγικό. Στο τέλος κρεμούσαν την καμήλα τιμωρώντας την για τα αγαθά που έκλεψε, εκδικούμενοι μ’ αυτόν τον τρόπο τον Τούρκο κατακτητή για την άγρια φορολογία. Όλοι μαζί κατέληγαν στην πλατεία και γλεντούσαν ως το πρωί.Ένας παλιός καμηλιέρης διηγείται: «Την καμήλα έμαθα να την κατασκευάζω από τον πατέρα μου που ήταν και αυτός καμηλιέρης. Πολλές μέρες πιο μπροστά στη γειτονιά που ετοιμάζονταν η καμήλα είχε κίνηση, ζωή. Ψήναμε μεζέδες, πίναμε κρασί, η γκάιντα έπαιζε και εμείς όλοι σκεπτόμασταν και προσπαθούσαμε να κάνουμε την καμήλα καλύτερη από πέρσι. Ετοιμάζαμε τον ξύλινο σκελετό - το κεφάλι το προσέχαμε ιδιαίτερα-και βάζαμε όλη την τέχνη μας ώστε να μοιάζει με της καμήλας. Την καθαρή Δευτέρα σκεπάζαμε τον σκελετό της καμήλας με πολύχρωμα κιλίμια - φούντες - χάντρες, έμπαιναν από κάτω δυο άνδρες, βάζαμε πάνω τον καρνάβαλο, δυο καμηλιέρηδες ο ένας με τη γυναίκα του, ο γκαϊτατζής και ο οδηγός με το γαϊδουράκι και παίρναμε τους δρόμους. Στη διαδρομή η καμήλα ζωηρή με το μεγάλο της στόμα άρπαζε ότι της άρεσε και ότι της κερνούσαν.

Σ’ όλη αυτή τη διαδικασία με αποκορύφωμα το γλέντι ακούονταν τραγούδια, στίχοι με ποιητικό πλούτο. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια των διωγμών και της τουρκικής καταπίεσης τα έθιμα έδιναν λίγη χαρά στους καταπιεσμένους Έλληνες. Όπως σ’ όλα τα έθιμα έτσι και στο έθιμο της καμήλας έχουμε την αναπαράσταση της σποράς, της βλάστησης, της δημιουργίας ΖΩΗΣ!

12:00

Οικισμός Σταυρούπολης

Έναρξη Παρέλασης

Στην κεντρική πλατεία του οικισμού της Σταυρούπολης οι κάτοικοι του μαζί με τους επισκέπτες μεταμφιεσμένοι και κάνοντας διάφορους ήχους θα συμμετάσχουν σε μια παρέλαση χρωμάτων και χαράς με οδηγό ένα ομοίωμα καμήλας και έναν ενήλικο να παριστάνει τον καμηλιέρη Άραβα. Στο τέλος της πομπής μοιράζονται στους παρευρισκομένους δωρεάν νηστίσιμα εδέσματα και άφθονο κρασί.

12:30

Οικισμός Σταυρούπολης

Λαϊκό γλέντι

Xορός από παραδοσιακά συγκροτήματα, μουσική από λαϊκό τοπικό συγκρότημα και γλέντι των παρευρισκομένων στην κεντρική πλατεία. Εκδηλώσεις για παιδιά: το τουριστικό τρενάκι του Δήμου θα μεταφέρει τους μικρούς μας φίλους, σε πολύ κοντινή απόσταση σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο δίπλα στον ποταμό Νέστο, για να διασκεδάσουν σε ένα πολυθέαμα με τους Κρόκο και Λίνο

12:00

Οικισμός Κομνηνών

Ποντιακό γλέντι

Στον οικισμό Κομνηνών, στην κεντρική πλατεία, συνοδεία ποντιακής λύρας, κάτοικοι και επισκέπτες, μπορούν να χορέψουν σε μία γιορτή βασισμένη στην τοπική παράδοση. Κατά τη διάρκεια του γλεντιού, μοιράζεται στους παρευρισκομένους δωρεάν η πατροπαράδοτη φασολάδα, συνοδευμένη από τουρσί, ελιές, χαλβά και άφθονο κρασί.


Το κάψιμο του "Τζάρου"



Ο «Τζάρος» ή η «Τζάρους» κατά τους κατοίκους της Ανατολικής Θράκης, ήταν ένα κατασκευασμένο ανθρώπινο ομοίωμα, τοποθετημένο πάνω σε έναν σωρό από πουρνάρια. Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς καιγόταν στο κέντρο αλάνας, πλατείας ή σε υψώματα για να μην έχουν το καλοκαίρι ψύλλους. Το έθιμο αυτό το έφεραν οι πρόσφυγες από το Σαμακώβ της Ανατολικής Θράκης και αναβιώνει κάθε χρόνο από τους κατοίκους του ομώνυμου συνοικισμού, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη γέφυρα του ποταμού Κόσυνθου της Ξάνθης.


Largest Mask
http://community.guinnessworldrecords.com/_Largest-mask/blog/3404677/7691.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου