[Αντώνης Λακίδης]: σχέδιο.

http://mathimasxedioualakides.blogspot.com/
http://mathimasxedioualakides.blogspot.com/p/blog-page.html?spref=fb

η απεικόνιση ενός πράγματος ή μιας κατασκευής με γραφική ύλη σε χαρτί;  ή κατ΄αρχάς στο μυαλό μας;





  • σκαρίφημα: οποιοδήποτε είδος σχεδίου στο οποίο οι κανόνες σχεδίασης δεν έχουν τηρηθεί       αυστηρά και αποτελεί συνήθως προσχέδιο






  • προσχέδιο: σχέδιο το οποίο γίνεται με στόχο τη βελτίωση ενός άλλου σχεδίου







  • τελικό σχέδιο: το σχέδιο που επιλέγεται για υλοποίηση, το αποτέλεσμα της σχεδίασης.


  • ......................................................................................................

     

     

    προοπτικές αναμορφώσεις

     

    Η χρήση ιδιαίτερης προοπτικής μπορεί να μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε έργα με «περίεργες» προοπτικές αναμορφώσεις.
    Οι καλλιτέχνες, από την Αναγέννηση και μετά, άρχισαν να πειραματίζονται με τους κανόνες της προοπτικής και κατάφεραν να δημιουργήσουν εικόνες τόσο έντονα αλλοιωμένες που δύσκολα γίνονται αντιληπτές με την πρώτη ματιά από το θεατή. Πολλές από αυτές τις εικόνες χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφέρουν κωδικοποιημένα μηνύματα και για να τα αποκωδικοποιήσει κάποιος έπρεπε να ξέρει τον τρόπο ή ακόμη, να έχει τα κατάλληλα όργανα (κυλινδρικούς καθρέφτες κλπ), για να δει σωστά την εικόνα και το κρυμμένο μήνυμα.
    Η πιο απλή, από αυτές τις προοπτικές αλλοιώσεις, παρουσιάζεται στο έργο του Γάλλου ζωγράφου Jean Fouquet (1420–1481). Στο έργο της παρακάτω εικόνας, για να αποδώσει το χώρο, χρησιμοποίησε μια ιδιαίτερη προοπτική καμπυλώνοντας τις γραμμές των κτιρίων και του οδοστρώματος.

    Η πιο γνωστή όμως έντονη αναμόρφωση, εκείνης της περιόδου, ανήκει στον Leonardo da Vinci.

    Ο Leonardo, εκτός των άλλων, πειραματίστηκε ιδιαίτερα στη γραφή κωδικοποιημένων μηνυμάτων. Ο ίδιος συνήθιζε να γράφει πολλές σημειώσεις του με τέτοιο τρόπο ώστε να διαβάζονται μόνο μέσα από ένα καθρέφτη.
    Τα παρακάτω σχέδια δείχνουν αλλοιωμένα και μπορούν να ειδωθούν σωστά μόνο από ένα σημείο.

    «Το μάτι του Leonardo» (1485)
    Πολύ πιο χαρακτηριστικό, γνωστό κι αντιπροσωπευτικό για την προοπτική του αναμόρφωση, είναι το έργο «οι Πρεσβευτές» (1533), του Hans Holbein (1497-1543).

    Το έργο, γεμάτο από συμβολικά μηνύματα σχετικά με την εποχή του, μας κεντρίζει την περιέργεια με την μορφή κάτω, ανάμεσα στους πρεσβευτές. Ας την παρατηρήσουμε από πλάγια θέση:

    και εξηγήσεις για τη δημιουργία του (σε Αγγλικά)

    Εξίσου έντονη προοπτική αναμόρφωση έχουμε στο πορτραίτο του πρίγκιπα Εδουάρδου 6ου (1546), έργο του Άγγλου William Scrots (1537–1553)
    Στην εκκλησία Trinità dei Monti πάνω από την Piazza di Spagna στη Ρώμη, υπάρχει μια μεγάλη τοιχογραφία, 20μ περίπου, που δύσκολα γίνετε αντιληπτό το θέμα της από τον επισκέπτη.Είναι η μεγαλύτερη, παλαιότερη αναμόρφωση που υπάρχει στον κόσμο
    Αναμορφωτικές εικόνες με την ίδια προοπτική χρησιμοποιούν πολλοί σημερινοί καλλιτέχνες, ιδιαίτερα της street Art (Slant Art) όπως ο Julian Beever, ο Kurt Wenner, Leon Keer,  Edgar Müller κά.
    έργα του Julian Beever

    Φυσικά τα έργα αυτά δείχνουν σωστά μόνο από μια συγκεκριμένη θέση. Όπως αυτό:

    και από μια μόνο συγκεκριμένη θέση, μπορούμε να το δούμε έτσι:

    Αναμορφωτικές εικόνες σε καθρέφτη
    Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε, όχι μόνο για καλλιτεχνικούς σκοπούς, αλλά πολύ περισσότερο για μεταφορά μηνυμάτων και αποστολέας και παραλήπτης έπρεπε να χρησιμοποιήσουν το ίδιο ακριβώς κάτοπτρο για να αποκωδικοποιήσουν το μήνυμα. Όπως και να δούμε μια τέτοια την εικόνα, δεν καταλαβαίνουμε τι παρουσιάζει και φαίνεται σωστά μόνο σε κάποιο καθρέφτη με κυλινδρικό ή με κωνικό ή και με επίπεδο σχήμα.
    Η παρακάτω εικόνα
     παρουσιάζεται σωστά μόνο όταν καθρεφτιστεί στον συγκεκριμένο κυλινδρικό καθρέφτη
    «οκτώ σάτυροι θαυμάζουν την αναμόρφωση ενός ελέφαντα» έργο του Simon Vouet (1590–1649)
    Αναμορφωτικές εικόνες σε πολλά επίπεδα
    Είδαμε, σε προηγούμενο άρθρο, το έργο του Giulio Romano (1499-1546) στο Palazzo del Te στη Mantova, στη Sala dei Giganti . Στην εντυπωσιακή τοιχογραφία, ο G. Romano προσπαθεί να προβάλει μια εικόνα σε τρεις, τουλάχιστον,  επιφάνειες ταυτόχρονα. Οι τοίχοι και η οροφή του χώρου ενώνονται μέσα από το έργο.

    Σήμερα, καλλιτέχνες όπως ο Ελβετός Felice Varini, χρησιμοποιούν τον τρισδιάστατο χώρο για να σχεδιάσουν, σε πολλά επίπεδα, αναμορφωτικές εικόνες.

    και η «Μέδουσα» έργο των Ιταλών Ronco, Cimberle, Fava και Mauro Italiano

    και από άλλη οπτική γωνία


    Φυσικά, η σημερινή τεχνολογία, με 3d σχεδιαστικά προγράμματα, Η/Υ και ακτίνες laser για υπολογισμό διαστάσεων κλπ, κάνει αρκετά πιο εύκολη τη διαδικασία. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τεχνολογία είναι μόνο ένα μέσο, ένα βοήθημα για να εκφραστούμε δημιουργικά.
    Εκτός από τον καλλιτεχνικό χώρο οι αναμορφώσεις έχουν εφαρμογή και στη καθημερινή μας ζωή. Οι χαράξεις και η σήμανση στην άσφαλτο των δρόμων γίνονται, (ή τουλάχιστον πρέπει γίνονται) σύμφωνα με την οπτική θέση των οδηγών. Γιαυτό και από οποιαδήποτε άλλη θέση δείχνουν περίεργα.

    και μια εικόνα σαν αυτή, ίσως να μας κάνει πιο προσεκτικούς

    αν τη δούμε από τη θέση του οδηγού.

    Από εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το Anamorph Me, ένα δωρεάν πρόγραμμα για να μετατρέψετε τις φωτογραφίες σας σε αναμορφωτικές εικόνες
         
    Πηγές – περισσότερα
    http://www.googleartproject.com/museums/nationalgallery/the-ambassadors
    http://www.illusionworks.com/mod/anamorph.htm#
    http://www.varini.org/02indc/indgen.html
    http://www.truly-design.com/eng/projects/all
    http://www.anamorphosis.com/software.html
    http://www.mos.org/sln/Leonardo/LeonardoRighttoLeft.html
    http://muzak4321.blogspot.com/2011/11/anamorphosis-leonardos-eye.html
    http://www.ntua.gr/arch/geometry/mbk/anamorpheis.htm
    Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
    Category(s): Αναγέννηση, οπτικές ψευδαισθήσεις, Προοπτική, Σύγχρονη Τέχνη, Τεχνικές
    Tags: , , , ,
     ..........................................................................
     

    ο Μπέρτολντ Μπρεχτ  λέει γι’ αυτή την ευχαρίστηση, αυτή την απελευθερώτρια ιδιότητα της τέχνης:

    Το θέατρό μας πρέπει να ενθαρρύνει τη φρικίαση της κατανόησης και να εξασκεί τον κόσμο στην ευχαρίστηση ν' αλλάζει πραγματικότητα. Τα ακροατήρια μας δεν πρέπει μονάχα ν' ακούνε πως απελευθερώθηκε ό Προμηθέας, μα και να εξασκούνται στην ευχαρίστηση να τον ελευθερώσουν.  Πρέπει να διδαχτούν να αισθάνονται, στο θέατρό μας, όλη την ικανοποίηση και τη χαρά πού νιώθει ό εφευρέτης και κείνος πού ανακαλύπτει  κάτι,  όλο  το θρίαμβο πού νιώθει ό ελευθερωτής.

    Ό Μπρεχτ  τονίζει πώς σε μια κοινωνία ταξικής  πάλης το «άμεσο»  αποτέλεσμα  του έργου τέχνης πού ζητά η  κυρίαρχη αισθητική,  είναι να καταπνίγει  τις  κοινωνικές διακρίσεις μέσα στο ακροατήριο, έτσι, ώστε, ενώ  αυτό  απολαμβάνει το έργο, να δημιουργείται  ένα σύνολο που δεν είναι  χωρισμένο σε τάξεις, αλλά είναι «καθολικά  ανθρώπινο». Από  την άλλη μεριά, λειτούργημα του μη «Αριστοτελικού δράματος», το οποίο υποστηρίζει ό Μπρεχτ, είναι ακριβώς  να χωρίζει το ακροατήριο, αίροντας τη  σύγκρουση μεταξύ συναισθήματος και λογικού που  έχει επέλθει στον καπιταλιστικό κόσμο.

    Και το συναίσθημα και το λογικό εκφυλίστηκαν στην  εποχή του καπιταλισμού, όταν ή εποχή αυτή άρχισε να τραβά προς το τέλος της, και βρέθηκαν  σε άγρια άγονη σύγκρουση' μεταξύ τους. 'Όμως ή ανερχόμενη νέα τάξη και όσοι αγωνίζονται στο πλευρό της, ενδιαφέρονται για το συναίσθημα και το λογικό πού βρίσκονται σε παραγωγική σύγκρουση. Τα συναισθήματά μας μάς ωθούν στο ανώτατο όριο της προσπάθειας λογικευμένης σκέψης και το λογικό μας εξαγνίζει τα συναισθήματά μας~.

    Στον αλλοτριωμένο κόσμο όπου ζούμε, την κοινωνική  πραγματικότητα πρέπει να την παρασταίνουμε με τρόπο συναρπαστικό, σε νέο φως, μέσω της «αλλοτρίωσης» του αντικειμένου και των χαρακτήρων. Το έργο τέχνης πρέπει να συναρπάζει το ακροατήριο όχι με παθητική ταύτιση, αλλά  με επίκληση στο λογικό, πού απαιτεί δράση και  απόφαση. Τούς κανόνες σύμφωνα με  τούς οποίους ζούνε μαζί οι άνθρωποι πρέπει στο δράμα. Να τούς  χειριζόμαστε ως «πρόσκαιρους και ατελείς», έτσι ώστε να κάνουμε το θεατή να κάνει κάτι πιο παραγωγικό από  απλή παρακολούθηση, διεγείροντας τον να  σκέπτεται σ' όλη τη διάρκεια. του έργου και, τελικά, να βγάζει την κρίση: «Δεν πρέπει να γίνεται  έτσι τούτο, είναι πολύ παράξενο, σχεδόν απίστευτο. Πρέπει να σταματήσει». Κι έτσι ο θεατής, που είναι  εργαζόμενος ή εργαζόμενη, θάρχεται στο θέατρο για... να χαίρεται, σαν ψυχαγωγία, τούς δικούς του τρομερούς  και ατελεύτητους μόχθους, με τούς οποίους πρέπει να συντηρείται, και να υφίσταται τον κλονισμό της ίδιας του της αδιάκοπης αλλαγής. 'Εδώ μπορεί να π α ρο υ σ ι ά ζ ε ι  τ ό ν έ α υ τ ό  τ ο υ με τον ευκολότερο τρόπο: γιατί ό ευκολότερος τρόπος ύπαρξης βρίσκεται στην τέχνη.

    Ή raison d' etre (ο λόγος ύπαρξης)  της  τέχνης δε μένει ποτέ η ίδια. Ή λειτουργία της τέχνης μέσα σε μια ταξική κοινωνία, που βρίσκεται  εσωτερικά  εν πολέμω, διαφέρει από πολλές  απόψεις από την αρχική της λειτουργία. 'Ωστόσο όμως, παρά  τις διάφορες κοινωνικές καταστάσεις, υπάρχει στην τέχνη κάτι που εκφράζει μιαν αναλλοίωτη αλήθεια.. Και αυτό  είναι που  μας καθιστά  ικανούς, εμάς πού  ζούμε στον εικοστό  αιώνα, να συγκινούμαστε από προϊστορικές ζωγραφικές σπηλαίων ή από πολύ παλιά  τραγούδια..
    Για να είναι κανείς καλλιτέχνης πρέπει να συλλαμβάνει, να συγκρατεί και να μεταμορφώνει την εμπειρία σε μνήμη, τη μνήμη σε έκφραση, την ύλη σε μορφή. Η συγκίνηση δεν είναι το παν για τον καλλιτέχνη. Πρέπει επίσης να ξέρει τη δουλειά του και να τη χαίρεται, να καταλαβαίνει όλους τους κανόνες, τις δεξιοτεχνίες, τις μορφές και τις συμβατικότητες με τις οποίες μπορεί να δαμάσει τη φύση – τη στρίγκλα – και να την υποτάξει στη σύμβαση της τέχνης. Το πάθος που φθείρει τον ερασιτέχνη εξυπηρετεί τον αληθινό καλλιτέχνη:  τον καλλιτέχνη δεν τον χτυπά το κτήνος, εκείνος το δαμάζει.
     Η ένταση και η διαλεκτική αντίφαση είναι σύμφυτες  με την τέχνη, η τέχνη όχι μόνο πρέπει να προέρχεται από μια έντονη πείρα της πραγματικότητας , πρέπει και να κατασκευαστεί, να αποκτήσει μορφή με αντικειμενικότητα. Το ελεύθερο παιχνίδι της τέχνης είναι αποτέλεσμα μαστοριάς. Ο τόσο συχνά παρεξηγημένος Αριστοτέλης υποστήριζε πως λειτουργία του δράματος είναι να εξαγνίζει τις συγκινήσεις να νικά τον τρόμο και τον οίκτο, έτσι ώστε ο θεατής , ταυτιζόμενος με τον  Ορέστη ή τον Οιδίποδα, να λευτερώνεται από την ταύτιση αυτή και να αίρεται πάνω από τη τυφλή δράση της ειμαρμένης. :*
    Πετάει πρόσχαρα από πάνω του τα δεσμά της ζωής, γιατί η τέχνη «αιχμαλωτίζει» αλλιώτικα από την πραγματικότητα, και αυτή η πρόσκαιρη αιχμαλωσία αποτελεί ακριβώς τη φύση της «διασκέδασης», της ευχαρίστησης εκείνης που προκαλείται  ακόμη και από τραγικά έργα.
    … η ουσιώδης λειτουργία της τέχνης, για μια τάξη προορισμένη να αλλάξει τον κόσμο, δεν είναι να κάνει μαγεία, αλλά να διαφωτίζει και να διεγείρει σε δράση  αλλά δεν μπορεί να εξαλειφθεί κάποιο υπόλειμμα μαγείας στη τέχνη γιατί χωρίς αυτό το στοιχείο της αρχικής της φύσης, η τέχνη παύει να είναι τέχνη.
    Σε όλες τις μορφές της εξέλιξής της, στο σοβαρό και το αστείο, στη πειθώ και την υπερβολή, στο συνετό και στο παράλογο, στη φαντασία και την πραγματικότητα, η τέχνη πάντα έχει κάτι από τη μαγεία. Η τέχνη είναι απαραίτητη για να γίνεται ο άνθρωπος ικανός να γνωρίζει και να αλλάζει τον κόσμο.  Αλλά η τέχνη είναι απαραίτητη και δυνάμει της σύμφυτής της μαγείας.    








    Beyond the impossible. The Manji Period






























    Mythologies



















    dessin DE LA MANGA
























    FLOWERS










    from one thousand images of the sea




    Hokusai's idea on western art

















    Loving Couples













    map and Pines and Waves at Ryudo. from 8 views of Ryukyu







    Views of famous Japanese Bridges






    ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑΕΞΙ ΟΨΕΙς ΤΟΥ ΟΡΟΥς ΦΟΥΤΖΙ Jocelyn Bouquillard






















































    Litsu Period











    Taito Period















    free loads